Our Cape Caprioles

Happy birthday and may all other days be full of happiness

2012-01-19T09:20:00.000-08:00

Seems we have identified a prefect team:
- a real geographer Nick
- a reporters Joonas & Oravake and
- a photographer Triin

So why shouldnt we share all the stories of our journeys since South - Africa?

mmx
Joonas & Triin

Vredekloof

2008-01-21T11:35:00.000-08:00

De electriciteit is hier net uitgevallen, het ideale moment om nog eens een verslagje te brengen van de afgelopen dagen. De twee voorbije weken hebben we met ons drieen doorgebracht in Vredekloof, zo'n dertig kilometer ten noorden van het stadscentrum, en de tweede wijk waar ik mijn onderzoek doe. We verbleven daar in een securiteitscomplex, een woonbuurt met zo'n honderd appartementen, afgesloten door een groot hek. Voor mij was het niet alleen interessant om eens te zien hoe het er in zo'n gated community aan toe gaat, maar het maakte het vinden van respondenten ook een pak gemakkelijker. De interviews zitten er dan ook ongeveer op. Voor Triin betekende dat wel veel lange dagen van op en af rijden naar school en werk.
De twee laatste weken hier brengen we door in Tamboerskloof, mijn andere onderzoeksbuurt. Ik hoop er nog een pak interviews uit te typen voor ik naar huis vertrek, en nog wat observaties te doen. Omdat ik de voorbije weekends nog bezig ben geweest met interviews, hopen we het de volgende zaterdagen en zondagen wat meer op het gemak te doen. We zouden nog graag op Robben Eiland geraken, goed dineren in Franschoek en naar de zomerconcerten in Stellenbosch. Spijtig dat we carnaval in Vosselaar niet kunnen meemaken van't jaar. Het amusement alvast daar!

Back in Cape Town

2008-01-09T06:36:00.000-08:00

All three of us are healthy and well back in Cape Town. It has been three weeks of great excitement, but now it is back to work and back to school for another four weeks. In the next days, we will try to put more stories from the trip online. For today, you will have to survive with the pictures and some thoughts about our two days in Zimbabwe. Hugs from Nick, Triin and Joonas!

Windhoek

2008-01-07T23:52:00.000-08:00

Etosha

2008-01-07T23:48:00.000-08:00

Caprivi

2008-01-07T23:45:00.001-08:00

Chobe

2008-01-07T23:41:00.000-08:00

Zimbabwe

2008-01-07T23:39:00.000-08:00

To go or not to go to Zimbabwe, that was the question once we had seen the falls from the Zambian viewpoints. From Livingstone, it was only a short hop over the border, but we were warned that there would be no petrol, bread or potatoes on the other side. Was it a good idea to go to such a country with a five year old kid? Was it worth the ridiculous visa fees? And wouldn’t our money end up in the pockets of a few government cronies?

After some discussions, we put our initial reservations aside and crossed the elegant bridge over the Zambezi from Zam to Zim. Immediately, we got encircled by a swerm of curio sellers who would do anything for our cash. ,,Five dollars, my friend. Real ebony. Look. You don’t believe me? Real ebony! You can’t scratch it. Just three dollars, Sir. I am a poor guy. I am suffering. OK. Make it one. I am hungry. You don’t want it? No? Let’s exchange it. Give me your shoes. You have a nice jacket. Real ebony, remember. Any old t-shirts? Sir? Sir?’

The desperation of these curio sellers, and everyone else in the town of Victoria Falls, told the story of a failed state. The Zimbabwean economy has completely collapsed. The inflation of the Zimbabwean dollar is out of control. At the official rate, one US dollar should be equal to 50 000 Zim dollars. On the street, however, money changers would give you at least 1,6 million Zim dollars for one green note. The average salary of a school teacher is 17 million Zim dollar a month, just enough to buy ten rolls and some bananas or a bottle of cheap local wine.

Indeed, bread and fruit are available in the supermarkets nowadays, as opposed to a couple of months ago, but no ordinary Zimbabwean can buy them. Apart from the fact that everything is ridiculously expensive, there is not enough printed money in circulation. People who are lucky enough to have a salary, are told that there is a lack of cash to give it to them. A guy we met was still waiting to get his november wage in his hands. People die, the opposion newspaper reports, because they can’t get enough cash to pay the hospital, even if the money is on their bank accounts. Everything reminded Triin of her childhood in the Soviet Union.
Being a tourist in such place turned out to be far from easy, as everything you do seems so decadent from the perspective of the average Zimbabwean struggling to survive till the end of another day. The restaurants, booking centres and luxurious hotels continue to make profits though. Obviously, the show must go on. It gave us the feeling of being on the Titanic: the band continues playing while the ship is sinking.

For more news about Zimbabwe, visit www.thezimbabwean.co.uk www.zimbabwedemocracynow.com http://www.zimpatriot.com/

Gaborone

2008-01-07T23:37:00.001-08:00

Trans-Karoo Express

2008-01-07T23:31:00.000-08:00

2007-12-31T08:50:00.001-08:00

After our last message from Windhoek, we had an exciting time in four different African countries, namely Namibia, Botswana, Zambia and Zimbabwe. It has been great; great nature, great people, great stories. We will try to update you later on with text and pictures. For the moment, we just want to wish everyone who reads this a wonderful 2008, live and direct from Kasane, Botswana! Nick, Triin and Joonas(picture taken while dining in NICE, the Namibian Institute of Culinary Education, Windhoek)

Joulud and Kerstmis

2007-12-23T05:29:00.000-08:00

Soovin Teile koigile seal kaugel Eestis ja mujal imeilusaid ja sudamlikke Joule. Palju roomu hinge ja palju palju haid hetki kallite inimeste seltsis. Ja palju palju palju vaffat lund :)
(tapiahti siin Namiibias ei ole, seega peab olema natuke loov nende soovide lugemisel)
Kallistused ja musid Etosha soolajarvelt!!! Triin, Joonas, Nick
Iedereen in Belgie en omstreken een zalig kerstfeest gewenst. Het doet een beetje vreemd om kerstmis te vieren bij veertig graden in de schaduw en zonder hazenpastei van vovo en de bomma of gerookte forel van vovo en moemoe, laat staan zonder familie en vrienden van thuis. Maken jullie er ginder dan ook een fantastisch feest van, en tot binnenkort! Groetjes vanuit Etosha Nationaal Park! Triin, Joonas en Nick

The Kalahari

2007-12-22T23:52:00.000-08:00

After our last busy weeks in Cape Town, we manage to do exactly what we planned to do. Get away from it all: time schedules, meetings, passport troubles, work permits, interviews, night time thoughts about your PhD, cell phone reception and internet access. Now that we are back in the real world in Windhoek, the capital of Namibia, we can tell you where we have been hanging out lately.
After our overnight stay in Upington, we headed straight into the Kalahari (fossil) dessert. The environment was very beautiful: red dunes, some trees, and even flowers. The emptiness of it all really caught us. Where in Belgium or Estonia can you drive 500 km without passing a fuel pump, a traffic light or a speed trap?

As a bonus, we were quite lucky to find the animals surviving in this harsh environment. Gemsbok, blue wildebeest and ostriches are ubiquitous in the dry river valleys, but to Joonas' excitement we also found cheetahs and lions, even on a number of occasions. One afternoon, we spotted a mating lion couple underneath a big tree. The next morning, we decided to try to find them again. On the way there, we were already quite lucky when two lionesses and their five cubs went drinking at a water hole. Some 10 km further we spotted the couple we were looking for, just next to the road. For two hours we could observe their mating behaviour. The sound a lion makes when getting an orgasm, believe me, goes right through your bones. I think the picture tells most of the story :-)

2007-12-22T00:32:00.000-08:00

Once we got out of the sand of the Kalahari, we could organise a small party. Not only because the Ford Fiesta we rented managed to get through the sand, but also because Joonas got five years old. As you can see on the picture, he was very happy with his presents: an alphabet book in Afrikaans, and a movie in English. In one or another way he manages to understand it all. Nevertheless he was very happy with the Estonian books ema Tiina sent him some time ago. Joonas is really getting a big boy now. He is even loosing his first teeth

The Namib

2007-12-22T00:17:00.001-08:00

After a short stayover in the market town of Mariental, Triin has to show her driving skills again. On the gravel roads of Namibia, you can ride tens and tens of kilometres without a curve, but you have to be careful for the occasional stone, hole, or crazy four by four, especially when driven by a 200 kilo weighing Boer from across the border.

Kilometres and kilometeres of these gravel roads took us to the hard of the Namib dessert: the wonderful area of Sesriem and Sossusvlei. Here a pereninal river breaks through the red sand dunes, right to the heart of the sand sea. The combination of 200 meter high dunes, dried up pans with dead tree trunks and a playful early morning sun was nothing less than amazing. Before the midday heat arrived, Joonas really enjoyed playing in what must be the biggest playground of the world. We climbed the dunes, enjoyed the view and ran off as fast as we could. Wooow!

Die Groote Trek

2007-12-15T11:18:00.000-08:00

Last week has been extremely busy. Nick had a lot of interviews to do, while Triin had to reapply for her work permit. In the meanwhile, we had to empty our appartment and pack for our big trip. The plan is to spend christmas in Etosha National Park in Namibia, and New Year at the Victoria Falls in Zambia. Some days later we will start working again in Cape Town. Whether we will get there or not is an open question, but today we managed to drive 800 km in the good direction. As such, we are composing this message in the garden of a guesthouse in Upington, the last town before we head into the Kalahari Dessert. Enjoy yourselves in Belgium, Estonia, or anywhere else, and hope to hear from you all! A very warm, big kiss from Triin, Nick and Joonas!

Sinterklaas

2007-12-08T12:30:00.000-08:00

Geloof het of geloof het niet, maar Sinterklaas is in Kaapstad aangekomen. Joonas heeft er wel flink zijn best voor moeten doen. Drie avonden lang ging het hier van Sinterklaas kapoentje en leg wat in mijn schoentje. Uiteindelijk werd zijn geduld beloond. Er stond hem onder andere een spider man kostuum en DVD te wachten.Joonas was heel bezorgd om de Sint. Dat mocht ook wel na de lange reis die hij, speciaal voor hem, vanuit België moest maken. Sinterklaas kon dan ook rekenen op een fles Kaapse wijn, terwijl zwarte piet het moest doen met een bijna lege bus vruchtensap en wat Belgische chocolade. Het paard kreeg dan weer een emmer water, wat wortelen en rozijnen. Joonas was ook niet gerust in de oriëntatiecapaciteiten van de Sint. Om er zeker van te zijn dat hij in Kaapstad zou geraken, en via Viëtnam terug naar Spanje zou gaan, legde hij zijn wereldkaart klaar.

Braai

2007-12-08T12:13:00.001-08:00

Het schooljaar zit er hier in Kaapstad ondertussen op. Dat werd in typisch Zuid-Afrikaanse manier gevierd, met bier en een braai. Omdat ik die avond interviews te doen had, moest Triin het stellen met het gezelschap van een pak oude ouders. Ze had het niet echt verwacht, moest ze toegeven, maar uiteindelijk heeft ze zich goed geamuseerd. Of de lege fles Stellenbosch Shiraz daar voor iets tussen zat, weet ik niet. Joonas liet het in elk geval niet aan zijn hart komen.

Weekend Trip to Agulhas

2007-12-08T12:12:00.001-08:00

De laatste tijd is het hier redelijk druk. Zaterdagen worden opgeofferd om interviews vast te leggen en zondagen zijn we van 's morgens vroeg tot 's avonds laat in de weer met pakken en zakken. Op het einde van de week moeten we namelijk uit ons appartement. Kerstmis en nieuwjaar plannen we ergens onderweg in Namibië of Botswana door te brengen. Daarna komen we voor een kleine maand terug naar Kaapstad. Bij al die verhuisbewegingen komen er een hele hoop praktische zaken kijken. Zo moesten we voor die laatste weken nog een auto huren en accommodatie vastleggen. Triin en Joonas hebben voor elk land dat ze hier in de wijde omtrek willen bezoeken ook een visum nodig.Om al die praktische beslommeringen te vergeten, trokken we vorig weekend naar Arniston, een badplaats op zo'n 200 kilometer van Kaapstad. We logeerden er in een traditioneel vissershuisje en deden ons te goed aan al het lekkers uit de zee: garnalen, vis en mosselen. Op de weg terug konden we het niet laten om langs Kaap Agulhas te passeren, het meest zuidelijke punt van het Afrikaanse continent. Met één been zou je er in de Indische Oceaan staan, met het andere in de Atlantische.

The six of us

2007-11-30T21:46:00.000-08:00

Het is al een tijdje geleden dat we nog eens iets van ons hebben laten horen. In die mate zelfs dat sommige vrienden ongerust begonnen te worden. Is er iets gebeurd? Is alles nog OK? Zijn jullie er nog steeds? Hel(l)a (H)a(a)(s)s(e). Pin(d)a(k)a(a)(s)s(e). We zijn er nog steeds. En hoe!Hoera! Voor haar vijftigste verjaardag had Luc ‘ons’ ma een ticket naar Kaapstad cadeau gedaan. De genodigden op haar feest brachten Zuid-Afrikaanse Randen mee. Een mooier cadeau hadden ze haar, denk ik, niet kunnen geven. Triin, Joonas, Oravake en mezelf hebben er alleszins ontzettend van genoten. Bedankt!

Misschien toch even voorstellen:Oravake: De eekhoorn

Joonas: De vriend van de eekhoorn

Triin: De moeder van de vriend van de eekhoorn

Nick: De vriend van de moeder van de vriend van de eekhoorn

Hild: De moeder van de vriend van de moeder van de vriend van de eekhoorn

Luc: De vriend van de moeder van de vriend van de moeder van de vriend van de eekhoorn

Before the trip

2007-11-29T23:06:00.000-08:00

De laatste weken zijn redelijk druk geweest. Eerst was er bezoek uit Vosselaar, daarna ben ik voor een grote week verhuisd naar de tweede buurt waar ik mijn onderzoek doe. De blog heeft dan ook een achterstand opgelopen. Voorlopig zet ik enkel de foto's van onze trip online. Tekst en uitleg over mijn boeiend verblijf in de noordelijke voorsteden van Kaapstad volgen later.

Day 1: The long drive

2007-11-29T22:31:00.000-08:00

Day 2: Panorama Route

2007-11-29T22:30:00.001-08:00

Day 3: Kruger National Park

2007-11-29T22:27:00.000-08:00

Day 4: Swaziland

2007-11-29T22:25:00.000-08:00

Day 5: Zululand

2007-11-29T22:22:00.000-08:00

Day 6: Cape Vidal

2007-11-29T22:20:00.001-08:00

Day 7: Durban

2007-11-29T22:18:00.000-08:00

A thursday evening walk

2007-11-02T12:59:00.000-07:00

Volgens veel blanke Zuid-Afrikanen die ik hier in de buurt voor mijn onderzoek praat, schuilt het gevaar achter elke hoek van deze prachtige stad. 'In onze kindertijd namen we de trein naar Stellenbosch. Daar begin je toch niet meer aan? We gingen toen ook te voet naar het centrum. Goed zot moet je zijn om dat nog te doen. Weet je, als kind stapten we zelfs naar de zee. Op onze blote voeten, stel je voor. We staken de berg over en zakten door de smalle vallei aan de andere kant af naar het strand. Daar zou ik nu niet eens meer van durven dromen ".Wat deden wij dan ook afgelopen donderdagavond, zot dat we zijn? We pikten Joonas na school op en trokken onze stoute schoenen aan. We staken de berg over en zakten door de smalle vallei aan de andere kant af naar het strand. Fantastisch om in het centrum van een wereldstad toch in het midden van de natuur te zijn. De heksenketel die Kaapstad soms kan zijn bokst er op tegen de rust van de berg. De stilte wint er van het geronk en geraas van de stad. En nee, messentrekkers zijn we niet tegengekomen. We hadden gans het pad voor ons alleen.

Zijn wij dan helden? Nee, dat zijn we niet. Verre van. We zijn hier ook al bang geweest, maar we doen ons best om ons dagdagelijks bestaan niet te laten leiden door de paranoïde angst voor een overval, een diefstal of een slag in het gezicht. Want paranoïde, dat zijn veel blanken hier. Ze wonen achter metershoge muren, het gepliep van hun alarm voortdurend op de achtergrond. Winkelen doen ze alleen nog in shopping centra waar veiligheidsagenten elke bedelaar of straatzanger zonder pardoes buiten zetten. Een trein nemen of een vriend bezoeken in een 'zwarte' buurt? Daar zouden ze niet eens meer van durven dromen.In mijn onderzoek vraag ik me af wat dit soort vermijdingsgedrag doet met een mens. Welk wereldbeeld houdt iemand er op na die enkel nog dergelijkegezuiverde eilanden van veiligheid en netheid bezoekt? En hoe denkt iemand die alles en iedereen daartussen - bedelaars bij verkeerslichten, straatkinderen in de stad, sjacheraars in de krottenwijken - enkel nog door de getinte ruiten van zijn auto ziet? Is direct contact nodig om een beeld van de andere te kunnen vormen? En leidt dat inbeeldingsvermogen dan tot meer verdraagzaamheid? Ik vraag het me af.

A saturday afternoon walk

2007-11-02T12:34:00.000-07:00

Laupäeva hommikul käisime Joonasega ühes kirikus kontserdil (Nick läks rattaga sõitma). Muusika oli võimas, mulle meeldis. Kontserdi lõpuks oli Joonasel tüdimus peal, mida ta väikese nihelemisega ka väljendas. Talle oli hoopis rohekm meeltmööda pargis ringi joosta ja oravatele pähkleid anda. Koju tagasi jalutasime läbi Kompanii Aia. Jooksime ringi, püüdsime tabada oravaid. Meie neid kätte ei saanud, nemad pähklid said.

Kui Nick rattasõidult tagasi jõudis otsustasime ette võtta natuke pikema jalutamise: Rhodesi monumendist mööda Lauamäe külge, läbi paksu metsa botaanikaaiani kulges meie laupäeva pealelõuna.

Ikka mäest üles ja alla, läbi metsatihnikute ning ojade läks see tee. Rada oli üksik, täis linnulaulu, kummalisi lõhnu ja rohelist salapära. Korra eksisime teelt, korraks väsisime lootusetult ning korraks ehmatasime end kangeks kui üks pikk ussivolask end laisalt üle meie raja venitas.

Nii nagu üheks muinsajutumetsas ikka: olid head haldjad...

... ja tõelised kangelased.

Stellenbosch at a glance

2007-10-23T12:39:00.000-07:00

First sweet-chilli-warm Saturday took us to Stellenbosch - the 2nd oldest white town in South Africa. We went for a small walk. Streets were rimmed with handsome Cape Dutch architecture masterpieces, bookshops and air-conditioned cafes. The old university town was busy. The air was full of smell of roses and various summer blooms and the smell of something else, something big...something important. Cars on the roads were hooting, carrying South African flags. Furthermore, people on the streets were following the newest fashion trend - combination of green and yellow. That was the smell of suspense win and unrestricted celebration. Local superstars in Stellenbosch.

Rugby World Cup

2007-10-23T12:09:00.000-07:00

Less than fifteen years after the first democratic elections, the initial optimism seems to have left South Africa already. Commentators argue that the inclusive multiculturalism of the Rainbow Nation has made place for a more exclusive African identity. While Nelson Mandela reached his hand towards the former white oppressor, the new president, Thabo Mbeki, is focusing more on the Africanity of the nation. Alarmed by bad news about housing delivery, HIV Aids, press freedom and crime, it must be difficult to think about nation building though. Together with the sun, it seems, the rainbow has disappeared, and only dark clouds are left.
Last Saturday, however, all South Africans forgot about the problems facing their new country. Young and old, rich and poor, black and white, everbody supported the national rugby team in the World Cup in France. In an utterly boring final, the springboks/die bokke/Amabokoboko beat England 15-6. We watched the game in a local kebab outlet priding itself on its Mediterranean Cuisine. Even the security guys from the local shopping centre joined us. After all there was nobody on the street, not even criminals!

After the final whistle of the referee, a giant party started in Cape Town. To our surprise, the people flocking to Long Street represented the colours of the Rainbow Nation much better than the rugby team itself, which was mainly white. After all the segregation we had seen in Cape Town, it was refreshing to observe Whites, Coloureds and Blacks dancing and hugging and kissing each other, all being proudly South African and even more proudly drunk. As I had won the kitty of 300 Rand in the pub where we watched the game, it was not so difficult to join the party animals in their intoxication. When three beautiful Xhosa girls told me at least I looked like a South African, it really felt like a permit to sing Shosholoza and join the rest of the celebrations. Until the reality of another morning hit me, I was lucky enough to be part of the rainbow.

De Hoop

2007-10-16T13:03:00.001-07:00

De Hoop, some 250 km out of Cape Town, is a nature reserve that focuses on the conservation of the coastal fynbos vegetation. Of course there are also some animals, of which the ostrich, the eland and the mountain zebra are the easiest to spot.
This wilderness was the destination of our last weekend trip. While Nick tested his mountainbike on the trails through the park, Joonas and Triin went on a car safari to the Indian Ocean. When ‘our best friend’ saw the 90 meter high snow-white dunes, he yelled “Sweeuw! Sneeuw! Nick, kijk! Sneeuw!” It was a pity we couldn’t sledge down to the sea, but, fair enough, the dunes turned out to be the perfect vantage point to observe the calving whales.

After a refreshing early morning walk, we decided to drive back to Cape Town through Swellendam, the third oldest city in South Africa. On the way there we didn’t take the highway, but slowed down on the extensive network of gravel roads through the rolling countryside.

When Joonas saw these big farming machines, he yelled “Dinosaurussen! Dinosaurussen! Nick, kijk! Dinosaurussen!”. We laughed, and tried to explain him that my surname was not 'Kijk' or 'Weetjewat' but Schuermans or, in the worst case, Saarmas (otter).

Aquarium

2007-10-16T13:02:00.001-07:00

Every weekend, we try to end up in a place where we haven’t been before. That's why we visited the Two Oceans Aquarium in the Waterfront. The displays showed colourful fishes from the Indian and the Atlantic Ocean. Joonas liked the sharks and the seals, we preferred the weaving kelp forest.

Two Three Course Dinners

2007-10-16T13:00:00.001-07:00

Through www.hospitalityclub.org we got to know a lot of interesting people already. Last week, we were lucky enough to host Roman and Claudia on their very days of their big trip around the world. We asked them to cook us a typical Swiss meal, and they showed us what love for good food means. They surprised us with a salad with nut filled dates wrapped in parma ham, a cheesy pasta with potatoes and a combination of strawberries and peanuts. Delicious! We wish we had guests like them every week. Danke, viel Spass und auf Wiedersehen!
The next day we were the lucky ones behind the cooking pots. Earlier on, James and Michele, a colleague of Triin, had invited us for dinner in their spacious house. Now our moment had come to invite them back. We started with a Belgian seafood cocktail (without grey shrimps alas), continued with ostrich steak in a juicy orange sauce, served with spinach mash and beans wrapped in ham, and finished with ice cream and a fruit cocktail. The seafood cocktail lacked some taste, and the ostrich meat was not so tender, but we enjoyed the cooking, the bottles of wine, and the talks at the table. Another great weekend had started.

Day 0: Dumela Molo

2007-10-01T15:04:00.001-07:00

UPDATE-UPDATE-UPDATE-UPDATE-UPDATE-UPDATE-UPDATE
The last week of September, we spent driving around again. Nick has spent quite a lot of time putting pictures online and writing stories in Dutch (now about the whole week, not just the first few days). All Estonians should encourage Triin to write something in Estonian as soon as possible.

Day 1: Graaff Reinet

2007-10-01T14:57:00.001-07:00

Tradouw Pass

De eerste dag probeerden we zo ver mogelijk in de richting van Lesotho te geraken. 's Avonds in Colesberg hadden we al bijna 1000 kilometer op de teller staan. Door Joonas bezig te houden met puzzels, tekeningen en leesoefeningen viel dat ook op de achterbank best mee.

Valley of Desolation

Eens we de Tradouwpas waren overgestoken, kwamen we terecht in de monotone leegte van de Karoe, de halfwoestijn die het grootste deel van Zuid-Afrika's droge hart inneemt. Het is er grotendeels vlak, maar bij Graaff Reinet gaat het plots stijl omhoog. Eilanden van graniet drijven er van een stijlrand af. Kreten van roofvogels kaatsen van rots naar rots. De Vallei van Verlatenheid baadt in het licht van de ondergaande zon. Zonder meer fantastisch.

Valley of Desolation

Day 2 & 3: Semonkong (Lesotho)

2007-10-01T14:51:00.000-07:00

The dam on the Orange River
De grens kwam aan als een slag in het gezicht. 's Morgens cruiseden we nog door de leegte van de Vrijstaat, met boerderijen van duizenden hectares. 's Namiddags reden we door de dichtbevolkte, overbegraasde en wegeroderende laaglanden van Lesotho. Terwijl de wegen in Zuid-Afrika allemaal van topkwaliteit waren, moesten we in Lesotho laveren tussen de putten in het asfalt en het overstekend vee.
De taferelen die zich langs de weg afspeelden waren die van het 'echte' Afrika. Huizen hadden plaats gemaakt voor hutten, waterleidingen voor emmers op hoofden. Overal waar we stopten, stormden kinderen de baan op. "Give me sweety! Give me sweety!" klonk hun smeekbede. Dat dit 'echte' Afrika waarnaar zoveel toeristen op zoek zijn vergeven is van de miserie, wordt vaak vergeten.

's Avonds kregen wij trouwens ook onze portie miserie te verwerken. Een portie "first world misery" weliswaar. Het gevecht tussen de banden van onze Corolla en de puntige keien onderweg was beslecht in het voordeel van de laatste. Triin pakte alle stoere mannen ter plaatse in door dat probleem even snel de wereld uit de helpen.

De volgende dag trokken we met paarden dieper de bergen in. Paardrijden bleek veel simpeler dan verwacht. Een fiks "HEIT" zet het dier in beweging en met de teugels kon je sturen. Binnen de kortste keren had zelfs Joonas het onder de knie.

Een paard bleek de ideale manier om het platteland van Lesotho te verkennen. Zonder moe te worden, brachten ze ons van het ene Basotho dorp naar het andere. Wapperde er ergens een witte vlag , dan wisten we dat er bier gebrouwen was. Was het een groene of een rode, dan werden er groentes of vlees verkocht. De vriendelijkheid van de mensen onderweg was legendarisch. Overal werden we met open armen ontvangen. Iedereen die ons pas kruiste, groette ons uitgebreid. Spijtig dat ons Sesotho beperkt was tot een voorzichtig dumela dumela.

Semonkong Falls

Day 4: Administration

2007-10-01T13:45:00.000-07:00

Toen we Lesotho binnenreden, had de Zuid-Afrikaanse douanier bijzonder slecht nieuws voor ons."Je weet toch dat je visum morgen vervalt? Zuid-Afrika zal je dus niet meer binnen geraken!". Ik probeerde hem ervan te overtuigen dat mijn visum inderdaad zou vervallen, maar dat dat nog niet betekende dat mijn tijdelijke verblijfsvergunning niet meer geldig was. "Nee, nee. Je visum vervalt. Echt waar. Bij de ambassade in Maseru ga je een nieuw visum moeten aanvragen. Dat gaat je een paar dagen kosten".

The catholic cathedral of Maseru

Het vooruitzicht een week in Maseru te vertoeven fleurde ons niet echt op. De stad barst van het leven. Dat is waar. Maar ze is nog geen voorschoot groot en de Nederlandse ambassade is gehuisvest in het beste restaurant van de stad. Op culinaire hoogtepunten moesten we dus niet rekenen. Met knikkende knieën begaven we ons dan ook naar de Zuid-Afrikaanse ambassade, waar ze het slechte nieuws enkel konden bevestigen. "Ja, ja. Jullie visum vervalt. Hebben jullie vliegtuigtickets naar Europa? Ja? Kun je beginnen met die uit te printen?"

In zeven haasten trokken we naar het internetcafé om de hoek. Verrassend genoeg werd dat uitgebaat door Chinezen, net zoals de meeste supermarktjes, tot in de kleinste bergdorpen toe. De Basotho's lijken daar weinig of geen problemen mee te hebben. De Aziaten slagen er namelijk in om de goederen goedkoper aan de man te brengen. Hoe waren die gasten in Lesotho beland? Hoe hadden ze dat gat in de markt gevonden? En hoe waren ze in godsnaam aan een visum geraakt?

In de ambassade waren ze absoluut niet onder de indruk van onze papieren. "We zullen het aan de ereconsul voorleggen" beloofde de baliemedewerker. Die kwam tien lange minuten later naar ons. "Het is in orde. Je visum is inderdaad vervallen, maar je verblijfsvergunning is nog meer dan een maand geldig. Ik heb onze mannen aan de grens al tienduizend keer het verschil proberen uit te leggen. Ze blijken het niet te snappen". Dat dachten wij ook al.

A 3 euro fine for speeding

Toen we 's avonds opnieuw Zuid-Afrika binnen wilden, trok de grenswachter grote ogen. "Jullie visum is vervallen!". Met een brede geste toverden we de brief van de ereconsul op tafel die de betekenis van de zeven lijntjes op het visum volledig uit de doeken deed. Met een grote glimlach haalde de arme stakker zijn plakkers en stempels boven. Stante pede kregen we een verlenging van drie maanden op onze verblijfsvergunning cadeau. Hiervoor moesten we normaal drieduizend formulieren binnenbrengen bij het departement van binnenlandse zaken. Iedereen had ons gewaarschuwd dat dit lang zou duren. Mensen wachten soms meer dan een jaar op hun identiteitskaart. "Dat departement ligt helemaal op zijn gat" vertelden ze ons. We zouden het nog bijna gaan geloven ook.

Day 5 & 6: Bulungula

2007-10-01T13:30:00.000-07:00

Grote delen van de Oostkaap waren in de apartheidsjaren voorbehouden voor Xhosas, één van de etnische groepen in Zuid-Afrika. Voor de blanke regering waren de Transkei en de Ciskei 'thuislanden' of 'bantustans'. Naar deze semi-onafhankelijke staten werd de zwarte bevolking gedreven. De rest van het land was in handen van de blanke minderheid. Als een Xhosa in Kaapstad wilde wonen, had hij een vergunning nodig. Mannen met een job konden dit na veel gebakkelei krijgen. Vrouwen hadden eigenlijk geen schijn van kans.
Public transport in the Eastern Cape
Door dit soort van wanpraktijken geraakten grote stukken platteland in de thuislanden overbevolkt. Mensen werden gedwongen om te blijven wonen waar ze woonden, zelfs al waren daar absoluut geen jobs of land beschikbaar. De regeringen van de thuislanden hadden natuurlijk ook amper geld om iets aan die situatie te veranderen. Vijftien jaar na de opheffing van apartheid is het verschil tussen de Oostkaap en de Westkaap dan ook nog steeds immens. Hitchhikers in our car
Zelf was ik tot nog toe enkel nog maar door de regio gereden. Op weg van Durban naar Kaapstad had ik de traditionele hutjes langs de kant van de weg gezien. Gestopt was ik nog nooit. Dat hier iets te beleven viel, had ik eerlijk gezegd niet gedacht. Veel toeristische gidsen gaan ook voorbij aan het gebied. De meeste toers door Zuid-Afrika brengen je van Durban zelfs rechtstreeks naar de Tuinroute. Een grote misvatting, zo bleek.

Classical Wild Coast scenery: rolling hills with huts

Op http://www.bulungula.com/ hadden ze ons er al voor gewaarschuwd. Het is niet evident om aan de lodge te geraken. En gelijk hadden ze. Het eerste stuk vanuit Umtata was nog asfalt, weliswaar met veel putten en vee op de baan. Daarna ging het aan vijftien kilometer per uur over een gravelweg die naam niet waard. Het laatste stuk moest zelfs per vier maal vier gebeuren. Er restte enkel nog een karrenspoor.

Bulungula Lodge

Op de website stond echter niet alleen te lezen dat de plek moeilijk te bereiken was, maar ook dat het het paradijs was. En opnieuw, echt waar, gelijk hadden ze. Want naast een verlaten strand aan de Indische Oceaan, bij de monding van een rivier, in het midden van een Xhosa dorp, stonden een tiental traditionele hutten op ons te wachten. Een meer magische plek kon ik mij onmogelijk inbeelden.

Bijna de helft van de bezoekers blijft hier langer dan ze vooraf gedacht hadden, en na ons tweedaags verblijf kan ik ze geen ongelijk geven. Het strand nodigt uit om uren rond te wandelen. Kayaks liggen klaar om de rivier op te peddelen. Uiteraard kan je even goed gewoon met een goed boek de duinen in.

Joonas and his new friends

De lodge is voor bijna de helft in handen van de lokale gemeenschap. Zij hebben er dan ook absoluut geen problemen mee dat je rondwandelt en foto's neemt. Integendeel, zij moedigen het actief aan om rond te kijken en vragen te stellen. Ze nemen je zelfs mee op een toer door het dorp, langs de kraal waar de dieren worden verzameld, de traditionele heler en de shebeen. Net zoals in Lesotho hangt er een witte vlag buiten om aan te geven dat er bier gemaakt is.

Traditional healer outside the shebeen

Voor ons alle drie was Bulungula een bijzonder inspirerende ervaring. Persoonlijk was ik er echt van aangedaan dat dit stuk Zuid-Afrika tot nog toe grotendeels aan mij was voorbijgegaan. In Kaapstad is het zo gemakkelijk om een aangenaam leven te leiden, zonder elke dag te moeten denken aan de duizenden straatarme zwarte goudzoekers in shacks aan de rand van de stad. Zij komen grotendeels uit dit deel van de Oostkaap. Voor Triin was het ook bijzonder fijn om een landgenote tegen te komen en nog eens door te kunnen babbelen in het Ests. En Joonas, die vond het fantastisch dat alle kinderen in het dorp na twee dagen zijn vrienden waren.

Day 7: Sunshine Coast

2007-10-01T13:07:00.000-07:00

Kidd's Bay
Vanaf Bulungula was het nog bijna 1500 kilometer naar huis in Kaapstad. Door dat over drie dagen te verspreiden, slaagden we erin om onderweg nog het één en ander te doen, zonder continu in de auto te zitten. De Indische Oceaan was ook nooit ver weg. Dit betekende niet alleen dat er elke dag lekkere vis of zeevruchten op het menu stonden, maar ook dat we bij elke stop wat op het strand konden spelen.

Zonsondergang over de Sunshine Coast
Nadat we de ganse Sunshine Coast doorkruist hadden, logeerden we 's avonds in de bed and breakfast van Maureen Quin, een prominente Zuid-Afrikaanse beeldhouwster (http://www.quin-art.co.za/). "Ik ben een racist", gaf haar echtgenoot toe. "Dit land gaat helemaal naar de verdommenis. We gaan exact dezelfde weg op als Zimbabwe". En zo hadden we toch nog iets om over na te denken bij het slapen gaan.

De beeldentuin van Maureen Quin in Alexandra

Day 8: Nature's Valley

2007-10-01T13:05:00.000-07:00

De volgende dag lunchten we in Jeffrey's Bay, één van de beste plekken om te surfen in de wereld. Tussen de bruingebrande surfer boys aten we mosselen en calamari in een simpele plek op het strand. Het eten was lekker en Joonas vond het fantastisch dat hij niet stil moest zitten, maar kon pootjebaden en tunnels graven in het zand.

Logeren deden we in Nature's Valley in het Tsitsikamma Nationaal Park, één van onze favoriete plaatsen in Zuid-Afrika. 's Avonds deden we er nog een lange wandeling door de inheemse wouden en langs de desolate stranden. Waarom die zo desolaat waren, bleek even over halfweg op het pad. Doordat het springtij was, kolkte een woeste oceaan tegen de rotsen op. Een doorgang was er niet. Rechtsomkeer maken was de enige oplossing.

Day 9: Robberg Peninsula

2007-10-01T13:02:00.000-07:00

De laatste dag van onze reis zetten we in met een stevige ochtendwandeling op het Robberg schiereiland nabij Plettenberg Bay, genaamd naar de zeehonden (of robben) die er permanent bivakkeren. Hoewel dat in vogelvlucht nog geen twintig kilometer van Nature's Valley is, is het landschap er volledig anders. Zo groeien er geen hoge bomer meer, maar lage fynbos struiken. Ter hoogte van Witsand maken de rotsen op het schiereiland plaats voor wel tachtig meter hoge duinen. Het was een kinderdroom om daar tunnels en kastelen te bouwen (er schuilt een ingenieur in elk van ons) en om met een dolle vaart naar beneden te lopen. Voor de statistieken: Nadat Joonas in Jeffrey's Bay gewonnen was, moest hij hier nipt de duinen leggen voor de snelvoetige en langbenige Nick.

Lesotho

2007-09-21T14:25:00.001-07:00

The last couple of weeks have been rather busy. Triin had to finish a lot of project reports, while Nick has finally started conducting the interviews for his research. As Joonas' school will be on holiday next week, we thought it was the perfect moment to get out of the city again and enjoy the sceneries of this amazing country. We plan to go to Bloemfontein, Lesotho (Triin and Joonas managed to get a visa!), the Wild Coast and Tsitsikamma National Park. Stories and pictures will be put online once we are back.

A day without a car

2007-09-21T14:21:00.001-07:00

White South Africans do not rely on public transport. Their car, preferably a monstruous 4x4, brings them everywhere. The service of busses, trains and minibus taxis is also rather poor. As such, it is not always easy to survive without a drivers' license. Congratulations to my brother for getting it faster than me!These difficulties do not mean, however, that it would be impossible to enjoy a day without a car, as we did last Sunday. We started early in the morning with a short walk to one of our favourite breakfast places in Kloof Street. From there we took a minibus taxi to the train station. Almost immediately we could jump on a train to the Southern Suburbs.

The views on the way were simply stunning: green pastures, blooming flowers and the surf of False Bay never more than 20 metres from the window. We even saw a whale showing its tale!After a lovely hour, we arrived in Simonstown, the base of the South African navy. The town hosted the annual Penguin Festival. We indulged on seafood pastas, while Joonas enjoyed the kermess attractions and a couple of big fat pancakes.

The journey back to Cape Town was as safe and punctual as the outward trip. We never felt threatened or unsafe. Why isn't there more people taking the train for an exciting weekend trip?

From the tree to the glass to the head

2007-09-21T14:19:00.000-07:00

Mojito's, with mint and lemon (not lime) from our own small garden!

South African National Gallery

2007-09-21T14:17:00.001-07:00

On Saturday afternoon, while Nick was cycling, we went to the Company Gardens to play some football and enjoy some art in the South African National Gallery. Joonas favourites were the 80x80 seconds short movies and cartoons as well as the huge painting with children and a dog.

Jump! Jump! Jump!

2007-09-21T14:15:00.000-07:00

Joonas has become a big boy. After dinner, it's better to do some jumps instead of eating a sweet dessert. It's not so difficult. Just prepare yourself a bit... than jump as far as you can...and hopsadi, you have crossed the imaginary river!

Shop the world!

2007-09-21T13:52:00.000-07:00

South Africans do not shop in attractive pedestrian streets like the Meir in Antwerpen, the Nieuwstraat in Brussels or Viru Tanav in Tallinn. Most of the shopping here is being done in huge shopping malls, sanitized places without beggars, street musicians, fresh air or daylight. The most gigantic mall is in Century City, the district where Triin's office is located, and is called Canal Walk. Of course it is a convenient one stop shopping place, but for Europeans like us the atmosphere is rather repulsive.
Om het in de gevleugelde woorden van Clement Peerens te zeggen: zalig zij den dag dat da spel zal exploderen, gezegend is het uur waarop het in vlammen op zal gaan, heilig zij de vuurzee die zelfs het leste soldeke zal verteren, ‘k zen wel ni gelovig, moar ik zeg: Lord, moakt er is een einde aan.

Belle Ombre Road Park

2007-09-10T11:33:00.000-07:00

Vlak naast ons appartement ligt er een klein maar fijn park met een kwikwak en schommels en echte bomen en echt gras en echte hondendrollen . Van't weekend hebben we ons daar fameus uitgeleefd. Zot zijn doet nog steeds geen zeer. Toch niet voor een klein uur.

South African National Museum

2007-09-10T11:31:00.000-07:00

Zaterdagnamiddag ben ik voor het eerst sinds lang nog eens op mijn koersfiets gesprongen. De hellingen leken langer dan ze in werkelijkheid waren en de wind kwam precies altijd van op kop, maar ik heb ervan genoten. Triin en Joonas zijn ondertussen naar het South African National Museum gegaan. Joonas vond al die opgezette beesten en papier marché dinosaurussen zo fantastisch dat hij Triin naar elke hal twee keer meesleurde. En zij vond het ongetwijfeld fantastisch dat hij dat fantastisch vond. Zo gaat dat met mama's.

Unbeatable Whiteness

2007-09-09T12:37:00.000-07:00

De grote wens van elke Zuid-Afrikaan is een eigen huis op een eigen stuk grond. Om deze droom te verwezenlijken, vreet de stad elk jaar een stuk van haar eigen rand op. Akkers en weides moeten er plaats maken voor nieuwe verkavelingen.
Het merendeel van die nieuwe verkavelingen wordt gebouwd als een gated community: een kleinschalige wijk met eigen voorzieningen en een groot hek errond. De naamgeving van die nieuwbouwprojecten laat trouwens weinig aan de verbeelding over. Inwoners van La Vie est Belle, Villa de Vie of Toscana Villas hebben duidelijk heimwee naar een stukje vermarktbaar Europa in de tip van Afrika.

Dat grote delen van de stad hun Europees cachet verliezen en langzaamaan verafrikaansen ontgaat dan ook niemand. Zo doemen er tussen de geplande orde van de voormalige blanke suburbs informele nederzettingen van zink, hout en plastic op. Arme keuterboeren uit de Oostkaap bezetten er kostbare lappen grond. Inwoners van duurbetaalde woningen in de buurt zijn daar niet altijd even opgezet mee. Lezersbrieven spuien een litanie van klachten, vandaag nog over de 'cemetery dwellers': "Kensington is saddled with a nightmarish squatter camp. This camp alone has brought about a decline in moral and social standards in the area. Shebeens, drug dealers and criminal activities have increased, also the image of Kensington has been tainted and the value of properties has declined."

Ook het hart van de stad ontsnapt niet aan de veranderingen. Zo wemelt het rond het station van de 'zwarte' en 'bruine' medemensen, terwijl er amper nog 'blanken' in het straatbeeld te zien zijn. Straathandelaars slijten hun waren aan passanten. Uit de boksen schalt kwaito of ragga, geen Laura Lynn zoals in de supermarkt bij ons om de hoek.

En toch blijft Kaapstad voor vele bezoekers een 'blanke' stad. Vele Zuid-Afrikanen zien het nog steeds als een 'blanke' enclave in een grotendeels 'zwart' land, en niet voor niets. De duurdere restaurants zijn praktisch allemaal in handen van 'blanken'. 'Blanke' obers bedienen er een 'blank' cliënteel. In sommige discotheken zijn enkel de buitenwippers 'zwart'. Op een feestje van UCT-studenten, nochtans een vrij gemengde universiteit, telde ik onlangs meer dan vijftig 'blanken' en slechts één 'zwarte' vrouw. Zij was dan nog de vriendin van een Duitse student. Is er hier eindelijk iets aan het veranderen? Of hebben we te maken met 'unbeatable whiteness', zoals de reclame voor wasproducten in het station aangeeft?

Weekend Trip to the Ceres Mountains (1)

2007-09-07T12:46:00.000-07:00

Het begint stilaan een klassiek patroon te worden. Doorheen de week is het weer uitstekend, maar in het weekend is het geen weer om een hond door te jagen. Gelukkig is het in de Westkaap steeds mogelijk om een bergketen over te steken, op zoek naar de zon en het simpele geluk dat een mensenleven tekent.
Vorig weekend besloten we om die redenen de Cederbergen in te trekken. En effectief, eens we een uur uit Kaapstad waren, brak de zon schuchter door de dichtgepakte wolken. In combinatie met de veldbloemen en de bloesemende perelaars leverde dat fraaie beelden op.

Rijden in de Cederbergen was een, euh, natte droom voor Triin. Onze rode Toyota Corolla hadden we ingeruild voor een grijze. Deze testte ze uitgebreid op het net van gravelwegen dat zich van de ene vallei naar de andere slingert.

Ook de fysisch geograaf in mij kon nog eens zijn hart ophalen. Het bulkte er namelijk van de vreemde rotsformaties in een dor cuestalandschap. Hier en daar kon zelfs een verloren gelopen syncline of anticlyne geobserveerd worden!Overnachten deden we in een bed and breakfast in Citrusdal, een stadje dat zijn naam niet gestolen heeft als Mekka van de Zuid-Afrikaanse citrusvruchtenproductie. De eigenares verwees ons naar het beste restaurant in de verre omtrek. Mensen zouden speciaal van ik weet niet waar allemaal komen om daar te kunnen dineren. Ondanks de locatie in de kantine van de rugbyclub, was het overdadige eten inderdaad best ok. Of Patrick's Place het zelfgekozen predikaat "the culinary capital of the Cederberg" verdient, is echter een ander paar mouwen.

Weekend Trip to the Ceres Mountains (2)

2007-09-07T12:44:00.000-07:00

Zondagochtend startten we bij de warmwaterbronnen van Citrusdal. Het water stroomt hier met een temperatuur van 43 graden uit de rotsen. Onaangenaam warm is dat. Het leek wel alsof je in je eigen zweet aan het zwemmen was. Een plons in het koudwaterbad wat verderop was dan ook een verkwikkende opkikker. Na een lange rit door de Cederbergen bereikten we Tulbagh, een dorp in de wijnlanden op iets meer dan 100 kilometer van Kaapstad. De lokale toeristische dienst pakt er niet alleen uit met kwaliteitsmerlots, maar ook met de grootste concentratie aan beschermde gebouwen in één straat in Zuid-Afrika. De meeste huizen zijn er gebouwd ten tijde van de Nederlandse kolonisatie in een stijl die het midden houdt tussen een Amsterdams grachtenhuis en een Vlaamse fermette.

Joonas amuseerde er zich door op zoek te gaan naar het huis dat afgebeeld stond in zijn reisgids. Al snel was hij de specialist inzake friezen, klokgevels en raamkozijnen. Toen hij zijn huis uiteindelijk gevonden had, konden we gaan eten. Dat deden we voor de eerste keer deze lente buiten op een terras.

Reading Joonas

2007-09-07T12:43:00.000-07:00

Joonas is nog maar vier jaar. Toch begint het al te kriebelen om te kunnen lezen. De meeste letters herkende hij al een tijdje, maar letters samenvoegen tot woorden en woorden tot zinnen was tot nog toe iets te moeilijk. Echt lang gaat dat waarschijnlijk niet meer duren. Haperend en hakkelend lukt het hem om simpele zinnetjes uit te stoten, en dat in het Nederlands en het Ests. De kast is wit, de vis is groot, het vuur is warm. Pepe on tita (Pepe is een baby) ja Joonas on tubli (Joonas is flink)!

Kirstenbosch

2007-08-29T12:15:00.001-07:00

The botanical garden of Kirstenbosch is a great place to spend a lazy Sunday afternoon. It is not only the best place in the world to enjoy the flavours and colors of the trees and plants and flowers of the Cape floral region, but also a great spot to relax for a while. On the lush meadows, we were reading the Sunday Times, one of the few quality newspapers in South Africa, while Joonas ran up and down the mountain streams trying to find new friends. After a while he managed to impress two very nicely dressed ladies. They immediately fell in love with his charms. What a player!

Joonas

2007-08-29T12:13:00.001-07:00

See ei ole enam haruldane, et Joonas tuleb koolist koju kutsega mõne sõbra sünnipäevapeaole. Sel korral on Edeni sünnipäev ja ta saab 5 aastaseks.

It is not so rare anymore that Joonas gets an invitation for a birthday party. This time Eden was the lucky one. She got 5 years old.

Pühapäeval läksime kodu lähedal asuvasse Deer parki ja mänguväljakule päikest, ajalete ja ilusat aega nautima. Kui minu ja Nick pea karusellilst ringi käima hakkas, jätkas Joonas mängimist juba uute sõpradega. Vahel valmistame õhtusöögi kodus, kuid sageli läheme ka restorani. African Cafe on üks väga tore ja lastesõbralik koht (lastesõbralik mitte selles mõttes, et restoran on täis ringi jooksvaid ja möllutavaid lapsi, vaid hoopis aafrikapärased pildid on ilusad ja värvilised). Seal kohtasime prantusmaalt mõneks ajaks Kapplinna kolinud perekonda. Seega, üks 4 aastane poiss Peyo õpetas Joonasele raketi joonistamist ja 1-5ni loendamist prantsuse keeles. Joonas jällegi näitas kuidas joonistada vaalaskala kirjutada oma nime.

Sometimes we cook at home, other times we eat out. African Cafe is a cozy and child-friendly place (not in the sense that they are allowed to run around or talk loudly, but its interior and environment awakes the child in everyone, even in adults). We met Peyo there, a 4 year old French boy who has moved to Cape Town for a while with his parents. He taught Joonas how to draw a roquette and Joonas gave him some hints to draw a whale.

Kuna peaaegu igal päeval sajab natuke vihma (selline ongi see varakevad Kapplinnas), siis on ka Joonase joonistusel seekord poriloigud ja üks vihmauss.
PS. Need tähekesed otsaees antakse koolis nendele lastele, kes on olnud tublid. Täna sai Joonas lausa kaks tähte: koristamise ja võimlemise eest.

Last weeks, we get some small rain almost daily (that's how this early spring behaves here :p). For that reason, Joonas drawings contain some puddles and a lonely earthworm.
BTW. These stars on his brow are given in school for good children. He got two of them today. Congratulations!
Selline on lapse töö: süüa, mängida ja magada ning ikka suuremaks-tublimaks kasvada.

That is the child's work: to eat, to play and to sleep. Just to become a taller, happier and wiser child. As much as we enjoy the time when he is awake, we do enjoy these silent and peaceful evening hours when he sleeps :)

Cape Point with Bart and Mario

2007-08-29T12:09:00.001-07:00

Bart, the nephew of Nick's mother, came here to sort out the IT systems of the container terminal. He did not spend so much time outside the harbour, but we were more than happy to take him and his colleague Mario on a day trip around the Cape Peninsula. Along the way to Cape Point we spotted whales, penguins, baboons and ostriches, while the seafood platter we had for lunch contained absolutely delicious lobsters, oysters, mussels and linefish. It is always nice to get guests from Belgium, especially if they bring chocolate and magazines. The next ones to make the big trip are invited to take Orval and Kriek as well!

The story of a lemon

2007-08-17T11:51:00.000-07:00

From the tree to the fish to the table.

Playing Joonas

2007-08-17T11:46:00.000-07:00

Joonas really enjoys the small parks close to our flat. Here he is the captain of a late afternoon tree flight to Tallinn to visit Marki and Joanna.

Day 0: Roadhouse Blues

2007-08-15T11:25:00.000-07:00

"Keep your eyes on the road. Your hands upon the wheel" (The Doors, 1970)
Verlengd weekend in Kaapstad. Hier geen moederdag, wel vrouwendag. Het ideale moment, zo leek ons, om er nog eens vier dagen tussen uit te knijpen. Een echt plan hadden we niet. We zouden wel zien waar we uitkwamen. Bij de grens met Namibië, zo bleek tweeduizend kilometer later!

Day 1: Lambert's Bay

2007-08-15T11:21:00.000-07:00

...üle kivide ja mätaste, vesi vaikselt pehmelt voolab...iga vesi jõuab ükskord jõkke, ta selleks ületab kõik tõkked...Ja vahel, mitte nii harva siin, tuleb ka see jõgi siis kuidagi ületada.

Oude wijven heeft het hier geregend. Dagen aan een stuk. Koud dat het was. Geen Belgische temperaturen uiteraard, maar met één elektrisch chauffageke kan je geen appartement warm stoken. De lokale Frank Debooschere beloofde beter weer in het noorden. Daar moesten we dan ook zijn.

Onderweg stelden we onze Toyota Corolla zwaar op de proef. De regen had de gravelwegen herschapen in een aaneenschakeling van plassen. Hoe diep die waren was niet altijd te raden. Triin stuurde me dan ook geregeld op mijn sandalen wadend door het water met peilstokken van benen.

Na een picnic bij de rivier trokken we naar de kust. Slapen deden we in Lambertsbaai. Echt een goed idee bleek dat niet. Ondanks de overheerlijke zeevruchtenschotel in het Kreefhuis, zit vooral de doordringende stank van de visfabriek in ons geheugen gegrift.

Day 2: Rock Art

2007-08-15T11:17:00.000-07:00

Mida veel ühe ootamatult vihmaseks läinud puhkusega mere ääres paremat teha kui üle mägede iidsetele Busmanide jahimaadele sõita? Saab oja ääres jalutada, liival laiselda või siis kaljudelt joonistusi otsida. Kogu päeva jooksul kohtasime jälle ainult 3 inimest ja kahte autot :)

Het weer aan de kust zat uiteindelijk toch niet echt mee. De tweede dag besloten we dan ook om Lambertsbaai te laten voor wat het was, een stankhol, en de Cederbergen in te trekken. We deden er een lange wandeling langs een resem rotsschilderingen van de San, de oorspronkelijke bewoners van dit stukje Zuid-Afrika.
Nadien wisten we niet goed wat gedaan. Zouden we meer naar het noorden trekken, of in de Cederbergen blijven hangen? Het weer gaf uiteindelijk de doorslag. Nog meer regen werd voorspeld voor de Westkaap. In de Noordkaap daarentegen zou de zon schijnen. Wij dus naar de Noordkaap. (Zou een heel klein beetje oorlog soms niet beter kunnen zijn?)

Day 3: The Far North

2007-08-15T11:12:00.000-07:00

Mida põhja poole liikuda, seda palavamaks, kuivemaks ning kollasemaks kõik muutub. Kuigi sõitsime suurt koske ja kanjonit vaatama, jättis kõige tugevama mulje õhtune sõit läbi tühja maa, kummituslikus vaikuses, lummav linnutee üleval säramas. Sama kui Vilniusest Tallinna sõites korraks ühte tuld kusagil Riia kandis näha ja kusagil Pärnu lähistel tuleks üks auto vastu.

Na een lange avondrit, sliepen we in een eenvoudig hostelletje nabij Ausgrabies Nationaal Park. Daar bezochten we 's morgens vroeg de waterval die het park haar naam gegeven heeft. De statistieken van dit waterwonder op de Oranjerivier bulkten van de uitroeptekens. Zoveel kubieke meters per seconde! Zesenvijftig meter hoog! De zesde grootste waterval ter wereld! Het leek wel een excursie naar de haven van Antwerpen. Omdat er stroomopwaarts weinig regen was gevallen, viel het uiteindelijke zicht eerlijk gezegd een beetje tegen.

Pella Kirik. Siin ei ole kirikutega nii nagu Eestis, et astu aga sisse millal mööda juhtud minema. Need on tavaliselt lukus ja valvatud nagu kuningalossid. See kirik oli üllatuslikult avatud, mitte ainult selles mõttes, et uks ei olnud lukus, vaid ka nunnad, kes elasid kiriku kõrval väikeses kloostris olid lahked ja sõbralikud. Sealt saime maitsvaid kaeraküpsiseid, roiboosi teed ning palju huvitavaid lugusid.

De omgeving was echter ronduit impressionant. Een maanlandschap met hier en daar een bizarre boom of een dor bosje gras. Dat mensen daar uit eigen wil wilden wonen, vonden we op zijn zachtst gezegd verbazingwekkend. Toch stichtten Franse missionarissen begin negentiende eeuw een dorp in deze woestenij. Pella noemden ze het. De vrucht van hun noeste arbeid staat nog steeds te blinken onder de stalen hemel: een groot uitgevallen kerk. Zelf spraken ze van een kathedraal. Toen we de nonnen ernaast vroegen waar we iets konden drinken, moesten ze het antwoord schuldig blijven. "Ons het nie n kroeg nie. Maar kom asseblief saam, ons maak n koppie rooibos tee." Zo'n aanbod konden we uiteraard niet afslaan.Lõuna-Aafrika on kahepalgeline, (vähemalt kahe, kui mitte enama). Kogu selle ilu kõrval on vaesus ja aids. Surnuaiad ei ole pelgalt puruvanadele, pigem on täis noori inimesi. Mõne suure uhke risti ja kabeli kõrval on väga sageli kõigest lihtsale puutükile kraabitud eesnime ja kuupäevaga hauaplaadid.

De ontnuchtering volgde al snel op het kerkhof. 1983, 1978, 1968, 1995, 2007. De geboortejaren op de recente kruisen verraadden hoe hard het leven in een plaats als Pella echt is. Meer dan 25 procent van de Zuid-Afrikanen haalt de veertig jaar niet, 6 procent van de zuigelingen sterft in het eerste levensjaar. Ongeneeslijke ziektes als AIDS woekeren uiteraard wild om zich heen, maar even goed bezwijken er jaarlijks 43 000 kinderen aan diarree. Op een kerkhof wordt zoiets wel heel tastbaar.

Day 4: Namaqualand

2007-08-15T11:06:00.000-07:00

Kõige kaunimad lilled kuuluvad kevadele, päikesele ja mesimummidele.

In de lente verandert Namaqualand van een monotoon geel en beige naar een spektakel van kleurrijke wilde bloemen. Klodders oranje, geel, paars, roos en wit zijn kwistig in het landschap gemikt.

Pärast jalutuskäiku lilleaasadel on pannkoogid, moos ja Coetzee romaan justnimelt see, mida vaja. Ainult Joonas ei olnud veel väsinud ja tahtis edasi toimetada.

Saigon in Cape Town

2007-08-08T12:24:00.000-07:00

Het kan echt deugd doen om met vrienden in het buitenland te babbelen alsof je nog steeds boven elkaar woont. Om dat te vieren, aten we woensdagavond in restaurant Saigon.

Joonas' drawings

2007-08-08T12:11:00.000-07:00

De tekeningen die Joonas op school maakt, hebben een Afrikaans tintje.

Joonase joonistused koolist. Siin on üks aafrikale tüüpiline lind, flamingo - kolme päris sulega. Ja üks haikala ja üks kilpkonn.
Kui Eesti või Belgia koolis alustatakse maailma kirjeldamist euroopast, siis siin on kõige keskel see suur mander. Üldse mitte igav kollane kõrb, hoopis ilus roheline. Selle sinise täpi lisas Joonas hiljem - sealt peaks saama kõige kiirema lennukiga Eestisse (tema arusaamise järgi) :)

Lion's Head

2007-08-05T10:15:00.001-07:00

Lion's Head is the smaller brother of Table Mountain. It is the value for energy walk in Cape Town. The climb as such is not too strenuous, and the views are simply mindblowing. After some cold and rainy days, all three of us really enjoyed the first spring sun.
Nick and Triin are Trying to hide Table Mountain. Picture by Joonas Tamm.

Indeed, the views are simply mindblowing.

We really like the pink cap. It provokes gleeful memories of our last year's hitchhiking trip in Poland.

And once again. Why is this called Lion's head?

Saturday Evening in Kalk Bay

2007-08-05T10:14:00.001-07:00

Kas kuskil on haid või vaalaskala näha? Merd ja vahutavaid laineid oli näha, kalalaevu ja väikeseid paate samuti.

Any better way to spend a lazy Saturday afternoon than on Kalk Bay beach? We didn't think so!

Pärast soolast kala on viimnegi tilk vett kadunud kui imeväel. Nüüd on see testitud viimseni - ka kõige hinnatumas ja uhkemas kalarestoranis kogu rannikul ei ole vanaisa-vanaema püütud-suitsustatud lestale väärikat vastast...

And afterwards, we headed to a nice restaurant in Kalk Bay's harbour, where we were getting spoiled with fish and sea food. Alles op!

Ethan's Birthday Party

2007-08-05T10:06:00.000-07:00

Joonas got an invitation for his very first South African birthday party this weekend. His class mate Ethan got 5. This was big fun. The children enjoyed the jumping castle and the bubble blowing machine. While they were eating pizza and cake, the parents indulged in milk tart, quiche and rooibos tea.
We were very pleased to see that Joonas felt very comfortable among his class mates and all the other children. Despite the language barrier, he just seemed to be one of them. The teachers in the school are saying more or less the same. Joonas' Afrikaans is getting better every day. He picks up some English as well, as a lot of the children in the school have it as their first language. It is difficult for him to avoid mixing all these languages. Let's go, die school is baie leuk!

Every day, we are reminded of the fact that we are lucky enough to join the happy few in a country that is riddled with unemployment, AIDS and poverty. Towards the end of the party, this became all too obvious. A homeless guy was watching the playing children and their chatting parents. The only thing that seperated the two worlds was an electrified fence. A fortified and fun-packed jumping castle as a metaphor for the lifes of South Africa's rich and famous?

Day 0: From sun to sea

2007-07-29T06:30:00.000-07:00

Our first big trip in South Africa was a 2600 km drive from Cape Town to the Karoo semi-desert and back, which took us 9 days to complete. We left Cape Town on the early morning of 14th of July and got back in the evening of 22nd. Sceneries changed from empty mountain regions to indigenous forests, while main courses made the transition from Karoo lamb and ostrich steak to Kingklip and Cape salmon. We tried to pamper ourselves in comfortable guesthouses and star restaurants and let's face it, we fairly managed to do so. In South Africa living like a king, a queen and a prince is still possible without a royal budget.

Day 1: Cape Town - Oudtshoorn

2007-07-29T06:23:00.000-07:00

Dag 1 was een lange rit van Kaapstad naar Oudtshoorn langs de R62. De uitzichten waren ronduit fenomenaal. In de Kaap was alles nog groen, eens achter de bergen werd het geel en rood en bruin. Hier de doorsteek door Cogman's Kloof naar Montague.

Esimene päev oli pikk sõit rohelisest Kapplinnast mägede pruunikas-kollasesse maastikku, vihmast ja külmast päikselisse ning palavasse poolkõrbe. Soe oli seal loomulikult ainult päeval, öösel tuli ikka poriloikudele (nii palju kui neid seal üldse oli) jääkirme peale.

Gelukkig was er tijd genoeg om het op het gemak te doen. In Calitzdorp bezochten we de warme zwavelbronnen.

See vesi on väga kuum. Iga natukese aja tagant tuleb veest välja jahutama tulla; veidi ringi jalutada või siis hoopis jääkülma basseini hüpata. Mul tuli kohe saun mõttesse: kuumal laval higistamine ja lumehange hüppamine.

En hoe dichter we bij Oudtshoorn kwamen, hoe meer struisvogels er langs de kant van de weg verschenen. De streek rond Oudtshoorn alleen staat in voor 97 procent van de globale struisvogelproductie. Vroeger voor de veren, tegenwoordig voor het vlees.

Jaanalinnud. Joonas kutsub neid grote vogel (suur lind). Iga kord kui me Jaanalinnu farmidest mööda sõitsime andis Joonas sellest leiust häälekalt teada, vahel võttis ka vantsikute vana teatribinokli välja ja jäi põhjalikumalt uurima.

Dat vlees werd 's avonds uitgeprobeerd in Oudtshoorn. Triin voelde zich helemaal op haar gemak in restaurant Kalinka. De eigenares was Russische en de bibliotheek stak vol Russische klassiekers.

Kalinka - tõenäoliselt ainuke restorant Aafrikas kus saab maitsva õhtusöögi kõrvale nautida Tsehhovi novelle või Tolstoi"Sõda ja Rahu". Paraku minu kehv vene keele oskus neid kirjatükke nautida ei võimaldanud, küll aga suutis Joonas tuvastada kõik kullatud A-d ja B-d ja C-d raamatu kaanel. Söök oli vene moodi rikkalik, vein Lõuna-Aafrikale omaselt suurepärane.

Day 2: Oudtshoorn - Beaufort West

2007-07-29T06:15:00.000-07:00

's Morgens bezochten we de Cango Caves. Triin en ik waren jaloers op de één meter en nog iets van Joonas. Waar wij bijna niet door konden kreffelen, stapte Joonas al zingend verder. Maar waar één of andere mevrouw in het voorjaar nog een halve dag geklemd had vastgezeten, moest ook hij op de knieën verder.

Teine päev algas matkaga Cango koobastesse. Esialgu oli päris suur probleem Joonas matkale saada, tavaliselt ei lubata nii väikeseid lapsi osalema. Nagu hiljem selgus oli muretsemine asjata. Kui meie ronisime ja roomasime, kord pea ees ja siis jälle jalad ees, siis Joonas lihtsalt jalutas ja nautis koobast. Tõepoolest, kõige kitsamas kohas, kuhu ükskord üks daam pooleks päevaks kinni jäi, tuli temalgi käputada

Lunch bij de waterval... ja väike lõunauinak kose juures.

En dan het hoogtepunt wat mij betreft. Via de Swartbergpas van de Kleine Karoe naar de Grote Karoe, van de kleine halfwoestijn naar de grote halfwoestijn, van de kleine cactussen naar de grote cactussen, en van 5 km tussen de boerderijen naar 20 km tussen de boerderijen (lifters konden op ons medelijden rekenen).

Day 3: Beaufort West - Nieu Bethesda

2007-07-29T06:10:00.000-07:00

We overnachtten in Beaufort-West op een game farm, een oude boerderij waar de koeien en de schapen plaats hebben gemaakt voor springbokken en giraffen. Die konden we 's ochtends met eigen ogen zien.

Triin is zot van gravelwegen. Samen met Bob Marley, Arcade Fire en de Gorillaz door de stilte en de leegte. Dwars door alles heen. People count: nog geen 5 auto's buiten de dorpen, lifters waren er niet. Animal count: een dode schildpad, een aardvark, een stervende steenbok, en springbokken, heel veel springbokken.

Het Uilhuis in Nieu Bethesda bewijst dat mijn grootvader in Vosselaar zo gek nog niet is. In de Breemsedijk staat er een half museum van bonzaibomen, verwrongen staal en vrouwen in gips tussen de appelbomen en de perelaars. Ergens nergens in Zuid-Afrika trekken gelijkaardige taferelen meer dan 10 000 bezoekers per jaar aan. Aha!

Day 4: Nieu Bethesda - Cradock

2007-07-29T06:06:00.000-07:00

Na een dag in het lege hart van Zuid-Afrika, konden we geen betere slaapplaats bedenken dan deze schapenboerderij. Bij het ontbijt luchtte de boerin haar hart. Waarom moeten we de nieuwe regering betalen voor het water dat over ons erf loopt? Waarom klaagt ons zwart personeel nu over de toestand in de klinieken? En hoe leg ik mijn zoon van zestien uit dat hij nooit de nationale competitie voor jonge uitvinders kan winnen, enkel en alleen omdat hij blank is?
Een stevig ontbijt vraagt om een even stevige ochtendwandeling. Samen met de hond des huizes trokken we naar de rivier. We bouwden een dam en ketsten stenen op het water.

En dan opnieuw de auto in. Hoe vaak gebeurt het in België dat de voorruit en de achteruitkijkspiegel precies hetzelfde landschap tonen?

In het Mountain Zebra National Park kon Triin zich uitleven op de gravelwegen. Zij deed er ook een eerstegraads liefde op voor het dierenturen.

We logeerden in de Tuishuise in Cradock. Een echte aanrader als je ooit eens in de buurt bent. Voor 50 euro krijg je een mini-museum ter beschikking in een gerestaureerd arbeidershuisje.

Day 5: Addo Elephant Park

2007-07-29T06:05:00.000-07:00

Dieren kijken is niet echt mijn favoriete bezigheid. Uren zoeken naar olifanten of, als het iets professioneler gebeurt, naar olifantenstront, is niet echt aan mij besteed. Toch staat een dag in Addo garant voor heel wat plezier. Wie begint er niet te mijmeren bij de symbiose tussen de witte reiger en de Kaapse buffel? En wie geniet er niet als twee olifanten besluiten om een robbertje uit te vechten? Zelfs op de achterbank werd het even stil!

Toch voor even...

Day 6: Tsitsikamma National Park

2007-07-29T06:02:00.000-07:00

Tsitsikamma National Park is altijd al één van mijn favoriete plaatsen in Zuid-Afrika geweest. Op de kaart is het niet meer dan een splinter van een kilometer breed en vijftig kilometer lang, maar dichter bij Eden kom je echt niet. De geur van aronskelken en inheems woud verdringt er het jodium van de Indische Oceaan. Het geruis van de woeste golven botst er op tegen de kreten van de jungle. Een klauterpartij van tien kilometer bracht ons bij een waterval. Onderweg maakten we schommels van lianen en speelden we witte wieven. Ooit, zo beloofden we, komen we terug voor het vierdaagse Otter "voetslaanpad".

Day 7: Garden Route

2007-07-29T06:01:00.000-07:00

Voor veel buitenlanders is de kust tussen Tsitsikamma en Mosselbaai het hoogtepunt van hun reis naar Zuid-Afrika. De N2 slingert er zich als een parelsnoer van toeristisch stadje naar toeristisch stadje en rijgt het ene visrestaurant aan het andere. Dat je er sowieso te veel betaalt, zullen ze je op de toeristische dienst niet vertellen. In de folders zul je ook niet lezen dat de echte Tuinroute niet aan de kust te vinden is, maar in het onherbergzame binnenland. Daar moet je zijn voor de goudmijnen, de verlaten kerkjes en de inheemse wouden die hun naam aan het gebied gaven. Niet in de drukte van Knysna of de shoppingcentra van Plettenberg Bay.

Day 8 and 9: Wilderness - Cape Town

2007-07-29T06:00:00.000-07:00

De twee laatste dagen reden we op het gemak terug naar huis. We beperkten het aantal kilometers snelweg en stopten onderweg geregeld voor wat frisse lucht, een babbel of een knabbel.

"Steek de rivier over en sla rechtsaf bij de eerste eik", zo stond er te lezen op het bord. Dat beloofde. En effectief, het was de moeite. Zelfgeperst appelsiensap, zelfgebakken brood en soep met bonen uit de tuin. "En de quiche, die krijg je er zo bij". Zelfs de brooddozen van de collega's op het ISEG verbleken bij zo'n heerlijke lunch. "Komen hier veel mensen?" vroegen we de waardin. "Niet echt", moest ze toegeven, "de meeste mensen draaien nog voor de rivier terug".

Nog eens zwemmen in Montague...

En dan morgen terug naar school!
Reisi lõpp! :)

Braai

2007-07-28T13:38:00.000-07:00

Braai is a South African word to describe something delicious and tasty, fumy and spicy, hot and somewhat sooty. It begun with a great challenge to set up a fire and ended with a bit of a secret exploration in the fruit cocktail (just to get the last piece of pineapple).

Spring in Montague

2007-07-28T12:40:00.001-07:00

The Estonian delegation's first weekend in South Africa, we drove to Montague, a warm spring in the mountains, 200 km from Cape Town. This was the only place in the vicinity of the Mother City where the weather was nice. Remember that it is winter in the Southern Hemisphere.

Hoe vertaal je Scherpenheuvel ook al weer in het Frans?

It is the end of the road as we know it.

Lerato

2007-07-28T12:13:00.001-07:00

Here you see Lerato on a train trip to Simon's Town. Every Thursday evening, she comes to babysit Joonas. He is crazy about her, as she likes to learn to sing in Estonian or cook kiwi pasta or chocolate flavoured tomatoes. At the same time, we indulge ourselves in one of Cape Town's finest restaurants or bars. It is good to know dessert is waiting at home.

Rugby in Newlands

2007-07-28T12:04:00.000-07:00

Het bier was belachelijk snel op en de thuisploeg verloor, maar wat een ambiance!

Westkust

2007-07-28T11:28:00.000-07:00

Ten noorden van Kaapstad ligt de Westkust. Een weekend lang reden we er van dorp naar dorp, van strandwandeling naar zeevruchtenbanket. In de zomer is het in plaatsen als Langebaan en Paternoster ongetwijfeld ontzettend druk, in de winter viel daar niet al te veel van te merken.

The West Coast is a 100 km drive to the north of Cape Town. One weekend, we went from one village to the other, enjoying beach walks and sea food banquets. In the summer, places like Langebaan and Paternoster must be very crowded, but in the winter it was hard to find any other tourists.

On the trail of a whale

2007-07-28T08:34:00.000-07:00

The Southern coast is famous for its whale trails. Around July-October it is possible to see them rather close to the coast. The best place to watch them is Hermanus.
This time we were not lucky enough to meet Mr Whale or other members of the family. Although, some penguins were enjoying their lunch nap.
Even more, we had a great shokolaadikook in a restaurant where all communication went over the phone.

Our home in Kapplinn

2007-07-28T08:14:00.000-07:00

mmmmm, njammie. Neist saab väga head mahla:)

Aedniku tööd oleks vaja teha. Muruniidukiga. Ja oksakääridega vist ka!

Meie tuba.

Joonase tuba on samasugune, kui lisada ainult 10x igasuguseid mänguasju, kaisuloomasid, lasteraamatuid ja joonistusi koolist. Täna oli see puhta sassis ja sassis toast ta ei lubanud pilti teha. Lubas varsti ilusti korda teha.

Siin valmivad Kapplinna parimad toidud :) (peamiselt Joonase ja Nicki koostööna)

Siit on veel raamaturiiul puudu, aga muidu täitsa mõnus.

Cape of Good Hope

2007-07-28T08:04:00.000-07:00

From Cape Town, it is a very nice day trip to the Cape of Good Hope the southwesternmost point of Africa. Along the road we met penguins, baboons and bonteboks. It was a very windy day.

Speciaal voor vovo van Vosselaar: Je hebt het waarschijnlijk niet beseft, maar in mijn gedachten was je er die dag bij!

Great Gatsby

2007-07-28T07:44:00.001-07:00

Big party in Triin's office. Dress code: Great Gatsby. 1920's maffia style. Carnaval at the tip of Africa!

Lizard

2007-07-28T07:12:00.000-07:00

Lizard. Cute. Rather harmless and amusing piece of nature.

Lives: Rocks. Holes. Dusty gravel roads. Enjoys the sun and good views.

Eats: Pudru. Tsokoladikook. Tee. 8 (eight) muffins a day!

Expresses oneself: njammie, yummie, mina armastan sind. In company of dassie: Aradeeni (ära tee nii), aramangi sellaka (ära mängi sellega), arabouto (ära puutu)

Joonas school

2007-07-28T07:08:00.000-07:00

Jan van Riebeek School. Umbes 2 km ja 15-30 min jalutuskäigu kaugusel. Kool asub mäe otsas, seega kodust-kooli jalutame 30 min ülesmäge, koolist-koju jällegi 10 min mäest alla.
Kool algab kl 8 ja kestab kuni 5ni õhtul. Hommikust lõunani on nn tunnid, siis väike uinak ja pärast igasugused õuemängud.

Jan van Riebeek school is the place where Joonas spends most of the time during working days. It is rather close to our home, some 15 min walking up to the mountain and the way home is a bit shorter, just some couple of minutes downhill.

Joonasele koolis meeldib. Parimad sõbrad ja mängukaaslased on Karola, Mattias, George, Ethan ja Eden.

He is enjoying this school a lot. Playing all day with his best friends Karola, Mattias. George, Ethan and Eden.

Koolis peab olema täpselt õpetaja kella järgi ja ei minutitki hiljem, muidu saame õpetaja Mamuna käest pahandada (alguses kutsus Joonas teda Mamaluuaks).

Park and Beach

2007-07-28T06:29:00.000-07:00

Jurgens Park is just a short walk away from our flat. Joonas likes the company of the other children. The dogs, however, are a bit threatening sometimes.

The biggest playground is on the beach. It is almost the best place to spend a lazy sunday afternoon; Triin reading Bitches Brew by Fred Kumalo, Joonas trying to dig a secret tunnel to Tutermaa or Vihterpalu. Nick is cycling (wearing funny cycling costume btw :)). Cooking delicious sand cakes is also an option.

Strange creature - Dassie

2007-07-28T05:57:00.001-07:00

Dassie. Cute. Rather harmless and amusing piece of nature

Lives: almost everywhere or with people

Eats: Leftovers, leaves, berries, seeds or pudru in the mornings and polony for all other meals

Expresses oneself: Atypical barking or by singing all EntelTentel songs every now and then

Eén dag, twee werelden

2007-07-28T05:50:00.000-07:00

Voormiddag in Khayelitsha - Morning in Khayelitsha

Namiddag in Clifton - Afternoon in Clifton

Cape Town has always been a segregated city. Its spatial configuration reflects the inequalities of the past. Most of the black immigrants from the Eastern Cape end up in the townships in the east of the city. They survive from day to day, in a 11 m² government house or a metal and plastic shack. Most of the whites still live in the north and the west of the city. They survive from one month to the other in a brick house with 3 bedrooms, 2 bathrooms and a wendy house for the maids and gardeners. A 500 meter buffer zone, a wall or a train track seperates the two worls. Nowhere in the world, the gap between rich and poor is as narrow as it is in South Africa.

Kaapstad is altijd al een gesegregeerde stad geweest. Vijftien jaar ANC hebben daar weinig of niets aan kunnen veranderen. De meeste zwarte immigranten uit de Oost-Kaap stranden nog steeds in de townships in het oosten van de stad. Overleven doen ze van dag op dag, in een sociale woning van elf vierkante meter of een shack van metalen platen en wat plastic. De meeste blanken leven nog steeds in het noorden en het westen van de stad. Overleven doen ze van maand op maand, in een bakstenen huis met drie slaapkamers, twee badkamers en een tuinhuisje voor de zwarte bedienden. Een bufferstrook van 500m, een hek of een treinspoor scheidt de twee werelden. Nergens is de kloof tussen rijk en arm zo klein als in Zuid-Afrika.

Rare sight

2007-07-28T05:33:00.000-07:00

This dishwashing animal has been spotted in our flat. A rare sight!

Tafelberg

2007-07-28T05:08:00.000-07:00

Sommige avonden in Kaapstad zijn zonder meer magisch. 's Avonds, na het werk, nog snel met de kabellift de Tafelberg op.

Winter

2007-07-28T05:06:00.000-07:00

It is winter in Cape Town. Enjoy the summer in Europe!

Washing Day. Shopping Day

2007-07-28T04:58:00.000-07:00

Once a week it is washing day in the flat. Big fun!

Once a week it is a shopping day! Another big fun :)

Road signs

2007-07-28T04:37:00.000-07:00

Road signs are everywhere in South Africa. Some of them are rather funny (Click to enlarge).