Happy birthday and may all other days be full of happiness

Seems we have identified a prefect team:
 - a real geographer Nick
 - a reporters Joonas & Oravake and
- a photographer Triin

So why shouldnt we share all the stories of our journeys since South - Africa?

mmx
Joonas & Triin

Vredekloof

De electriciteit is hier net uitgevallen, het ideale moment om nog eens een verslagje te brengen van de afgelopen dagen. De twee voorbije weken hebben we met ons drieen doorgebracht in Vredekloof, zo'n dertig kilometer ten noorden van het stadscentrum, en de tweede wijk waar ik mijn onderzoek doe. We verbleven daar in een securiteitscomplex, een woonbuurt met zo'n honderd appartementen, afgesloten door een groot hek. Voor mij was het niet alleen interessant om eens te zien hoe het er in zo'n gated community aan toe gaat, maar het maakte het vinden van respondenten ook een pak gemakkelijker. De interviews zitten er dan ook ongeveer op. Voor Triin betekende dat wel veel lange dagen van op en af rijden naar school en werk.
De twee laatste weken hier brengen we door in Tamboerskloof, mijn andere onderzoeksbuurt. Ik hoop er nog een pak interviews uit te typen voor ik naar huis vertrek, en nog wat observaties te doen. Omdat ik de voorbije weekends nog bezig ben geweest met interviews, hopen we het de volgende zaterdagen en zondagen wat meer op het gemak te doen. We zouden nog graag op Robben Eiland geraken, goed dineren in Franschoek en naar de zomerconcerten in Stellenbosch. Spijtig dat we carnaval in Vosselaar niet kunnen meemaken van't jaar. Het amusement alvast daar!

Back in Cape Town

All three of us are healthy and well back in Cape Town. It has been three weeks of great excitement, but now it is back to work and back to school for another four weeks. In the next days, we will try to put more stories from the trip online. For today, you will have to survive with the pictures and some thoughts about our two days in Zimbabwe. Hugs from Nick, Triin and Joonas!

Windhoek

Etosha

Caprivi

Chobe

Zimbabwe

To go or not to go to Zimbabwe, that was the question once we had seen the falls from the Zambian viewpoints. From Livingstone, it was only a short hop over the border, but we were warned that there would be no petrol, bread or potatoes on the other side. Was it a good idea to go to such a country with a five year old kid? Was it worth the ridiculous visa fees? And wouldn’t our money end up in the pockets of a few government cronies?

After some discussions, we put our initial reservations aside and crossed the elegant bridge over the Zambezi from Zam to Zim. Immediately, we got encircled by a swerm of curio sellers who would do anything for our cash. ,,Five dollars, my friend. Real ebony. Look. You don’t believe me? Real ebony! You can’t scratch it. Just three dollars, Sir. I am a poor guy. I am suffering. OK. Make it one. I am hungry. You don’t want it? No? Let’s exchange it. Give me your shoes. You have a nice jacket. Real ebony, remember. Any old t-shirts? Sir? Sir?’

The desperation of these curio sellers, and everyone else in the town of Victoria Falls, told the story of a failed state. The Zimbabwean economy has completely collapsed. The inflation of the Zimbabwean dollar is out of control. At the official rate, one US dollar should be equal to 50 000 Zim dollars. On the street, however, money changers would give you at least 1,6 million Zim dollars for one green note. The average salary of a school teacher is 17 million Zim dollar a month, just enough to buy ten rolls and some bananas or a bottle of cheap local wine.

Indeed, bread and fruit are available in the supermarkets nowadays, as opposed to a couple of months ago, but no ordinary Zimbabwean can buy them. Apart from the fact that everything is ridiculously expensive, there is not enough printed money in circulation. People who are lucky enough to have a salary, are told that there is a lack of cash to give it to them. A guy we met was still waiting to get his november wage in his hands. People die, the opposion newspaper reports, because they can’t get enough cash to pay the hospital, even if the money is on their bank accounts. Everything reminded Triin of her childhood in the Soviet Union.
Being a tourist in such place turned out to be far from easy, as everything you do seems so decadent from the perspective of the average Zimbabwean struggling to survive till the end of another day. The restaurants, booking centres and luxurious hotels continue to make profits though. Obviously, the show must go on. It gave us the feeling of being on the Titanic: the band continues playing while the ship is sinking.

For more news about Zimbabwe, visit www.thezimbabwean.co.uk www.zimbabwedemocracynow.com http://www.zimpatriot.com/

Gaborone

Trans-Karoo Express

After our last message from Windhoek, we had an exciting time in four different African countries, namely Namibia, Botswana, Zambia and Zimbabwe. It has been great; great nature, great people, great stories. We will try to update you later on with text and pictures. For the moment, we just want to wish everyone who reads this a wonderful 2008, live and direct from Kasane, Botswana! Nick, Triin and Joonas(picture taken while dining in NICE, the Namibian Institute of Culinary Education, Windhoek)

Joulud and Kerstmis

Soovin Teile koigile seal kaugel Eestis ja mujal imeilusaid ja sudamlikke Joule. Palju roomu hinge ja palju palju haid hetki kallite inimeste seltsis. Ja palju palju palju vaffat lund :)
(tapiahti siin Namiibias ei ole, seega peab olema natuke loov nende soovide lugemisel)
Kallistused ja musid Etosha soolajarvelt!!! Triin, Joonas, Nick
Iedereen in Belgie en omstreken een zalig kerstfeest gewenst. Het doet een beetje vreemd om kerstmis te vieren bij veertig graden in de schaduw en zonder hazenpastei van vovo en de bomma of gerookte forel van vovo en moemoe, laat staan zonder familie en vrienden van thuis. Maken jullie er ginder dan ook een fantastisch feest van, en tot binnenkort! Groetjes vanuit Etosha Nationaal Park! Triin, Joonas en Nick

The Kalahari

After our last busy weeks in Cape Town, we manage to do exactly what we planned to do. Get away from it all: time schedules, meetings, passport troubles, work permits, interviews, night time thoughts about your PhD, cell phone reception and internet access. Now that we are back in the real world in Windhoek, the capital of Namibia, we can tell you where we have been hanging out lately.
After our overnight stay in Upington, we headed straight into the Kalahari (fossil) dessert. The environment was very beautiful: red dunes, some trees, and even flowers. The emptiness of it all really caught us. Where in Belgium or Estonia can you drive 500 km without passing a fuel pump, a traffic light or a speed trap?

As a bonus, we were quite lucky to find the animals surviving in this harsh environment. Gemsbok, blue wildebeest and ostriches are ubiquitous in the dry river valleys, but to Joonas' excitement we also found cheetahs and lions, even on a number of occasions. One afternoon, we spotted a mating lion couple underneath a big tree. The next morning, we decided to try to find them again. On the way there, we were already quite lucky when two lionesses and their five cubs went drinking at a water hole. Some 10 km further we spotted the couple we were looking for, just next to the road. For two hours we could observe their mating behaviour. The sound a lion makes when getting an orgasm, believe me, goes right through your bones. I think the picture tells most of the story :-)

Once we got out of the sand of the Kalahari, we could organise a small party. Not only because the Ford Fiesta we rented managed to get through the sand, but also because Joonas got five years old. As you can see on the picture, he was very happy with his presents: an alphabet book in Afrikaans, and a movie in English. In one or another way he manages to understand it all. Nevertheless he was very happy with the Estonian books ema Tiina sent him some time ago. Joonas is really getting a big boy now. He is even loosing his first teeth

The Namib

After a short stayover in the market town of Mariental, Triin has to show her driving skills again. On the gravel roads of Namibia, you can ride tens and tens of kilometres without a curve, but you have to be careful for the occasional stone, hole, or crazy four by four, especially when driven by a 200 kilo weighing Boer from across the border.

Kilometres and kilometeres of these gravel roads took us to the hard of the Namib dessert: the wonderful area of Sesriem and Sossusvlei. Here a pereninal river breaks through the red sand dunes, right to the heart of the sand sea. The combination of 200 meter high dunes, dried up pans with dead tree trunks and a playful early morning sun was nothing less than amazing. Before the midday heat arrived, Joonas really enjoyed playing in what must be the biggest playground of the world. We climbed the dunes, enjoyed the view and ran off as fast as we could. Wooow!

Die Groote Trek

Last week has been extremely busy. Nick had a lot of interviews to do, while Triin had to reapply for her work permit. In the meanwhile, we had to empty our appartment and pack for our big trip. The plan is to spend christmas in Etosha National Park in Namibia, and New Year at the Victoria Falls in Zambia. Some days later we will start working again in Cape Town. Whether we will get there or not is an open question, but today we managed to drive 800 km in the good direction. As such, we are composing this message in the garden of a guesthouse in Upington, the last town before we head into the Kalahari Dessert. Enjoy yourselves in Belgium, Estonia, or anywhere else, and hope to hear from you all! A very warm, big kiss from Triin, Nick and Joonas!

Sinterklaas

Geloof het of geloof het niet, maar Sinterklaas is in Kaapstad aangekomen. Joonas heeft er wel flink zijn best voor moeten doen. Drie avonden lang ging het hier van Sinterklaas kapoentje en leg wat in mijn schoentje. Uiteindelijk werd zijn geduld beloond. Er stond hem onder andere een spider man kostuum en DVD te wachten.Joonas was heel bezorgd om de Sint. Dat mocht ook wel na de lange reis die hij, speciaal voor hem, vanuit België moest maken. Sinterklaas kon dan ook rekenen op een fles Kaapse wijn, terwijl zwarte piet het moest doen met een bijna lege bus vruchtensap en wat Belgische chocolade. Het paard kreeg dan weer een emmer water, wat wortelen en rozijnen. Joonas was ook niet gerust in de oriëntatiecapaciteiten van de Sint. Om er zeker van te zijn dat hij in Kaapstad zou geraken, en via Viëtnam terug naar Spanje zou gaan, legde hij zijn wereldkaart klaar.

Braai

Het schooljaar zit er hier in Kaapstad ondertussen op. Dat werd in typisch Zuid-Afrikaanse manier gevierd, met bier en een braai. Omdat ik die avond interviews te doen had, moest Triin het stellen met het gezelschap van een pak oude ouders. Ze had het niet echt verwacht, moest ze toegeven, maar uiteindelijk heeft ze zich goed geamuseerd. Of de lege fles Stellenbosch Shiraz daar voor iets tussen zat, weet ik niet. Joonas liet het in elk geval niet aan zijn hart komen.

Weekend Trip to Agulhas

De laatste tijd is het hier redelijk druk. Zaterdagen worden opgeofferd om interviews vast te leggen en zondagen zijn we van 's morgens vroeg tot 's avonds laat in de weer met pakken en zakken. Op het einde van de week moeten we namelijk uit ons appartement. Kerstmis en nieuwjaar plannen we ergens onderweg in Namibië of Botswana door te brengen. Daarna komen we voor een kleine maand terug naar Kaapstad. Bij al die verhuisbewegingen komen er een hele hoop praktische zaken kijken. Zo moesten we voor die laatste weken nog een auto huren en accommodatie vastleggen. Triin en Joonas hebben voor elk land dat ze hier in de wijde omtrek willen bezoeken ook een visum nodig.Om al die praktische beslommeringen te vergeten, trokken we vorig weekend naar Arniston, een badplaats op zo'n 200 kilometer van Kaapstad. We logeerden er in een traditioneel vissershuisje en deden ons te goed aan al het lekkers uit de zee: garnalen, vis en mosselen. Op de weg terug konden we het niet laten om langs Kaap Agulhas te passeren, het meest zuidelijke punt van het Afrikaanse continent. Met één been zou je er in de Indische Oceaan staan, met het andere in de Atlantische.

The six of us

Het is al een tijdje geleden dat we nog eens iets van ons hebben laten horen. In die mate zelfs dat sommige vrienden ongerust begonnen te worden. Is er iets gebeurd? Is alles nog OK? Zijn jullie er nog steeds? Hel(l)a (H)a(a)(s)s(e). Pin(d)a(k)a(a)(s)s(e). We zijn er nog steeds. En hoe!Hoera! Voor haar vijftigste verjaardag had Luc ‘ons’ ma een ticket naar Kaapstad cadeau gedaan. De genodigden op haar feest brachten Zuid-Afrikaanse Randen mee. Een mooier cadeau hadden ze haar, denk ik, niet kunnen geven. Triin, Joonas, Oravake en mezelf hebben er alleszins ontzettend van genoten. Bedankt!

Misschien toch even voorstellen:Oravake: De eekhoorn

Joonas: De vriend van de eekhoorn

Triin: De moeder van de vriend van de eekhoorn

Nick: De vriend van de moeder van de vriend van de eekhoorn

Hild: De moeder van de vriend van de moeder van de vriend van de eekhoorn

Luc: De vriend van de moeder van de vriend van de moeder van de vriend van de eekhoorn