After our last message from Windhoek, we had an exciting time in four different African countries, namely Namibia, Botswana, Zambia and Zimbabwe. It has been great; great nature, great people, great stories. We will try to update you later on with text and pictures. For the moment, we just want to wish everyone who reads this a wonderful 2008, live and direct from Kasane, Botswana! Nick, Triin and Joonas(picture taken while dining in NICE, the Namibian Institute of Culinary Education, Windhoek)

Joulud and Kerstmis

Soovin Teile koigile seal kaugel Eestis ja mujal imeilusaid ja sudamlikke Joule. Palju roomu hinge ja palju palju haid hetki kallite inimeste seltsis. Ja palju palju palju vaffat lund :)
(tapiahti siin Namiibias ei ole, seega peab olema natuke loov nende soovide lugemisel)
Kallistused ja musid Etosha soolajarvelt!!! Triin, Joonas, Nick
Iedereen in Belgie en omstreken een zalig kerstfeest gewenst. Het doet een beetje vreemd om kerstmis te vieren bij veertig graden in de schaduw en zonder hazenpastei van vovo en de bomma of gerookte forel van vovo en moemoe, laat staan zonder familie en vrienden van thuis. Maken jullie er ginder dan ook een fantastisch feest van, en tot binnenkort! Groetjes vanuit Etosha Nationaal Park! Triin, Joonas en Nick

The Kalahari

After our last busy weeks in Cape Town, we manage to do exactly what we planned to do. Get away from it all: time schedules, meetings, passport troubles, work permits, interviews, night time thoughts about your PhD, cell phone reception and internet access. Now that we are back in the real world in Windhoek, the capital of Namibia, we can tell you where we have been hanging out lately.
After our overnight stay in Upington, we headed straight into the Kalahari (fossil) dessert. The environment was very beautiful: red dunes, some trees, and even flowers. The emptiness of it all really caught us. Where in Belgium or Estonia can you drive 500 km without passing a fuel pump, a traffic light or a speed trap?

As a bonus, we were quite lucky to find the animals surviving in this harsh environment. Gemsbok, blue wildebeest and ostriches are ubiquitous in the dry river valleys, but to Joonas' excitement we also found cheetahs and lions, even on a number of occasions. One afternoon, we spotted a mating lion couple underneath a big tree. The next morning, we decided to try to find them again. On the way there, we were already quite lucky when two lionesses and their five cubs went drinking at a water hole. Some 10 km further we spotted the couple we were looking for, just next to the road. For two hours we could observe their mating behaviour. The sound a lion makes when getting an orgasm, believe me, goes right through your bones. I think the picture tells most of the story :-)

Once we got out of the sand of the Kalahari, we could organise a small party. Not only because the Ford Fiesta we rented managed to get through the sand, but also because Joonas got five years old. As you can see on the picture, he was very happy with his presents: an alphabet book in Afrikaans, and a movie in English. In one or another way he manages to understand it all. Nevertheless he was very happy with the Estonian books ema Tiina sent him some time ago. Joonas is really getting a big boy now. He is even loosing his first teeth

The Namib

After a short stayover in the market town of Mariental, Triin has to show her driving skills again. On the gravel roads of Namibia, you can ride tens and tens of kilometres without a curve, but you have to be careful for the occasional stone, hole, or crazy four by four, especially when driven by a 200 kilo weighing Boer from across the border.

Kilometres and kilometeres of these gravel roads took us to the hard of the Namib dessert: the wonderful area of Sesriem and Sossusvlei. Here a pereninal river breaks through the red sand dunes, right to the heart of the sand sea. The combination of 200 meter high dunes, dried up pans with dead tree trunks and a playful early morning sun was nothing less than amazing. Before the midday heat arrived, Joonas really enjoyed playing in what must be the biggest playground of the world. We climbed the dunes, enjoyed the view and ran off as fast as we could. Wooow!

Die Groote Trek

Last week has been extremely busy. Nick had a lot of interviews to do, while Triin had to reapply for her work permit. In the meanwhile, we had to empty our appartment and pack for our big trip. The plan is to spend christmas in Etosha National Park in Namibia, and New Year at the Victoria Falls in Zambia. Some days later we will start working again in Cape Town. Whether we will get there or not is an open question, but today we managed to drive 800 km in the good direction. As such, we are composing this message in the garden of a guesthouse in Upington, the last town before we head into the Kalahari Dessert. Enjoy yourselves in Belgium, Estonia, or anywhere else, and hope to hear from you all! A very warm, big kiss from Triin, Nick and Joonas!

Sinterklaas

Geloof het of geloof het niet, maar Sinterklaas is in Kaapstad aangekomen. Joonas heeft er wel flink zijn best voor moeten doen. Drie avonden lang ging het hier van Sinterklaas kapoentje en leg wat in mijn schoentje. Uiteindelijk werd zijn geduld beloond. Er stond hem onder andere een spider man kostuum en DVD te wachten.Joonas was heel bezorgd om de Sint. Dat mocht ook wel na de lange reis die hij, speciaal voor hem, vanuit België moest maken. Sinterklaas kon dan ook rekenen op een fles Kaapse wijn, terwijl zwarte piet het moest doen met een bijna lege bus vruchtensap en wat Belgische chocolade. Het paard kreeg dan weer een emmer water, wat wortelen en rozijnen. Joonas was ook niet gerust in de oriëntatiecapaciteiten van de Sint. Om er zeker van te zijn dat hij in Kaapstad zou geraken, en via Viëtnam terug naar Spanje zou gaan, legde hij zijn wereldkaart klaar.

Braai

Het schooljaar zit er hier in Kaapstad ondertussen op. Dat werd in typisch Zuid-Afrikaanse manier gevierd, met bier en een braai. Omdat ik die avond interviews te doen had, moest Triin het stellen met het gezelschap van een pak oude ouders. Ze had het niet echt verwacht, moest ze toegeven, maar uiteindelijk heeft ze zich goed geamuseerd. Of de lege fles Stellenbosch Shiraz daar voor iets tussen zat, weet ik niet. Joonas liet het in elk geval niet aan zijn hart komen.

Weekend Trip to Agulhas

De laatste tijd is het hier redelijk druk. Zaterdagen worden opgeofferd om interviews vast te leggen en zondagen zijn we van 's morgens vroeg tot 's avonds laat in de weer met pakken en zakken. Op het einde van de week moeten we namelijk uit ons appartement. Kerstmis en nieuwjaar plannen we ergens onderweg in Namibië of Botswana door te brengen. Daarna komen we voor een kleine maand terug naar Kaapstad. Bij al die verhuisbewegingen komen er een hele hoop praktische zaken kijken. Zo moesten we voor die laatste weken nog een auto huren en accommodatie vastleggen. Triin en Joonas hebben voor elk land dat ze hier in de wijde omtrek willen bezoeken ook een visum nodig.Om al die praktische beslommeringen te vergeten, trokken we vorig weekend naar Arniston, een badplaats op zo'n 200 kilometer van Kaapstad. We logeerden er in een traditioneel vissershuisje en deden ons te goed aan al het lekkers uit de zee: garnalen, vis en mosselen. Op de weg terug konden we het niet laten om langs Kaap Agulhas te passeren, het meest zuidelijke punt van het Afrikaanse continent. Met één been zou je er in de Indische Oceaan staan, met het andere in de Atlantische.

The six of us

Het is al een tijdje geleden dat we nog eens iets van ons hebben laten horen. In die mate zelfs dat sommige vrienden ongerust begonnen te worden. Is er iets gebeurd? Is alles nog OK? Zijn jullie er nog steeds? Hel(l)a (H)a(a)(s)s(e). Pin(d)a(k)a(a)(s)s(e). We zijn er nog steeds. En hoe!Hoera! Voor haar vijftigste verjaardag had Luc ‘ons’ ma een ticket naar Kaapstad cadeau gedaan. De genodigden op haar feest brachten Zuid-Afrikaanse Randen mee. Een mooier cadeau hadden ze haar, denk ik, niet kunnen geven. Triin, Joonas, Oravake en mezelf hebben er alleszins ontzettend van genoten. Bedankt!

Misschien toch even voorstellen:Oravake: De eekhoorn

Joonas: De vriend van de eekhoorn

Triin: De moeder van de vriend van de eekhoorn

Nick: De vriend van de moeder van de vriend van de eekhoorn

Hild: De moeder van de vriend van de moeder van de vriend van de eekhoorn

Luc: De vriend van de moeder van de vriend van de moeder van de vriend van de eekhoorn

Before the trip

De laatste weken zijn redelijk druk geweest. Eerst was er bezoek uit Vosselaar, daarna ben ik voor een grote week verhuisd naar de tweede buurt waar ik mijn onderzoek doe. De blog heeft dan ook een achterstand opgelopen. Voorlopig zet ik enkel de foto's van onze trip online. Tekst en uitleg over mijn boeiend verblijf in de noordelijke voorsteden van Kaapstad volgen later.

Day 1: The long drive

Day 2: Panorama Route

Day 3: Kruger National Park

Day 4: Swaziland

Day 5: Zululand

Day 6: Cape Vidal

Day 7: Durban

A thursday evening walk

Volgens veel blanke Zuid-Afrikanen die ik hier in de buurt voor mijn onderzoek praat, schuilt het gevaar achter elke hoek van deze prachtige stad. 'In onze kindertijd namen we de trein naar Stellenbosch. Daar begin je toch niet meer aan? We gingen toen ook te voet naar het centrum. Goed zot moet je zijn om dat nog te doen. Weet je, als kind stapten we zelfs naar de zee. Op onze blote voeten, stel je voor. We staken de berg over en zakten door de smalle vallei aan de andere kant af naar het strand. Daar zou ik nu niet eens meer van durven dromen ".Wat deden wij dan ook afgelopen donderdagavond, zot dat we zijn? We pikten Joonas na school op en trokken onze stoute schoenen aan. We staken de berg over en zakten door de smalle vallei aan de andere kant af naar het strand. Fantastisch om in het centrum van een wereldstad toch in het midden van de natuur te zijn. De heksenketel die Kaapstad soms kan zijn bokst er op tegen de rust van de berg. De stilte wint er van het geronk en geraas van de stad. En nee, messentrekkers zijn we niet tegengekomen. We hadden gans het pad voor ons alleen.

Zijn wij dan helden? Nee, dat zijn we niet. Verre van. We zijn hier ook al bang geweest, maar we doen ons best om ons dagdagelijks bestaan niet te laten leiden door de paranoïde angst voor een overval, een diefstal of een slag in het gezicht. Want paranoïde, dat zijn veel blanken hier. Ze wonen achter metershoge muren, het gepliep van hun alarm voortdurend op de achtergrond. Winkelen doen ze alleen nog in shopping centra waar veiligheidsagenten elke bedelaar of straatzanger zonder pardoes buiten zetten. Een trein nemen of een vriend bezoeken in een 'zwarte' buurt? Daar zouden ze niet eens meer van durven dromen.In mijn onderzoek vraag ik me af wat dit soort vermijdingsgedrag doet met een mens. Welk wereldbeeld houdt iemand er op na die enkel nog dergelijkegezuiverde eilanden van veiligheid en netheid bezoekt? En hoe denkt iemand die alles en iedereen daartussen - bedelaars bij verkeerslichten, straatkinderen in de stad, sjacheraars in de krottenwijken - enkel nog door de getinte ruiten van zijn auto ziet? Is direct contact nodig om een beeld van de andere te kunnen vormen? En leidt dat inbeeldingsvermogen dan tot meer verdraagzaamheid? Ik vraag het me af.