Volgens veel blanke Zuid-Afrikanen die ik hier in de buurt voor mijn onderzoek praat, schuilt het gevaar achter elke hoek van deze prachtige stad. 'In onze kindertijd namen we de trein naar Stellenbosch. Daar begin je toch niet meer aan? We gingen toen ook te voet naar het centrum. Goed zot moet je zijn om dat nog te doen. Weet je, als kind stapten we zelfs naar de zee. Op onze blote voeten, stel je voor. We staken de berg over en zakten door de smalle vallei aan de andere kant af naar het strand. Daar zou ik nu niet eens meer van durven dromen ".
Wat deden wij dan ook afgelopen donderdagavond, zot dat we zijn? We pikten Joonas na school op en trokken onze stoute schoenen aan. We staken de berg over en zakten door de smalle vallei aan de andere kant af naar het strand. Fantastisch om in het centrum van een wereldstad toch in het midden van de natuur te zijn. De heksenketel die Kaapstad soms kan zijn bokst er op tegen de rust van de berg. De stilte wint er van het geronk en geraas van de stad. En nee, messentrekkers zijn we niet tegengekomen. We hadden gans het pad voor ons alleen.
Zijn wij dan helden? Nee, dat zijn we niet. Verre van. We zijn hier ook al bang geweest, maar we doen ons best om ons dagdagelijks bestaan niet te laten leiden door de paranoïde angst voor een overval, een diefstal of een slag in het gezicht. Want paranoïde, dat zijn veel blanken hier. Ze wonen achter metershoge muren, het gepliep van hun alarm voortdurend op de achtergrond. Winkelen doen ze alleen nog in shopping centra waar veiligheidsagenten elke bedelaar of straatzanger zonder pardoes buiten zetten. Een trein nemen of een vriend bezoeken in een 'zwarte' buurt? Daar zouden ze niet eens meer van durven dromen.
In mijn onderzoek vraag ik me af wat dit soort vermijdingsgedrag doet met een mens. Welk wereldbeeld houdt iemand er op na die enkel nog dergelijkegezuiverde eilanden van veiligheid en netheid bezoekt? En hoe denkt iemand die alles en iedereen daartussen - bedelaars bij verkeerslichten, straatkinderen in de stad, sjacheraars in de krottenwijken - enkel nog door de getinte ruiten van zijn auto ziet? Is direct contact nodig om een beeld van de andere te kunnen vormen? En leidt dat inbeeldingsvermogen dan tot meer verdraagzaamheid? Ik vraag het me af.
Zijn wij dan helden? Nee, dat zijn we niet. Verre van. We zijn hier ook al bang geweest, maar we doen ons best om ons dagdagelijks bestaan niet te laten leiden door de paranoïde angst voor een overval, een diefstal of een slag in het gezicht. Want paranoïde, dat zijn veel blanken hier. Ze wonen achter metershoge muren, het gepliep van hun alarm voortdurend op de achtergrond. Winkelen doen ze alleen nog in shopping centra waar veiligheidsagenten elke bedelaar of straatzanger zonder pardoes buiten zetten. Een trein nemen of een vriend bezoeken in een 'zwarte' buurt? Daar zouden ze niet eens meer van durven dromen.
No comments:
Post a Comment