Wednesday, 29 August 2007
Kirstenbosch
The botanical garden of Kirstenbosch is a great place to spend a lazy Sunday afternoon. It is not only the best place in the world to enjoy the flavours and colors of the trees and plants and flowers of the Cape floral region, but also a great spot to relax for a while. On the lush meadows, we were reading the Sunday Times, one of the few quality newspapers in South Africa, while Joonas ran up and down the mountain streams trying to find new friends. After a while he managed to impress two very nicely dressed ladies. They immediately fell in love with his charms. What a player!
Joonas
See ei ole enam haruldane, et Joonas tuleb koolist koju kutsega mõne sõbra sünnipäevapeaole. Sel korral on Edeni sünnipäev ja ta saab 5 aastaseks.
It is not so rare anymore that Joonas gets an invitation for a birthday party. This time Eden was the lucky one. She got 5 years old.
Kuna peaaegu igal päeval sajab natuke vihma (selline ongi see varakevad Kapplinnas), siis on ka Joonase joonistusel seekord poriloigud ja üks vihmauss.
PS. Need tähekesed otsaees antakse koolis nendele lastele, kes on olnud tublid. Täna sai Joonas lausa kaks tähte: koristamise ja võimlemise eest.
Last weeks, we get some small rain almost daily (that's how this early spring behaves here :p). For that reason, Joonas drawings contain some puddles and a lonely earthworm.
BTW. These stars on his brow are given in school for good children. He got two of them today. Congratulations!
Selline on lapse töö: süüa, mängida ja magada ning ikka suuremaks-tublimaks kasvada.
That is the child's work: to eat, to play and to sleep. Just to become a taller, happier and wiser child. As much as we enjoy the time when he is awake, we do enjoy these silent and peaceful evening hours when he sleeps :)
It is not so rare anymore that Joonas gets an invitation for a birthday party. This time Eden was the lucky one. She got 5 years old.
Pühapäeval läksime kodu lähedal asuvasse Deer parki ja mänguväljakule päikest, ajalete ja ilusat aega nautima. Kui minu ja Nick pea karusellilst ringi käima hakkas, jätkas Joonas mängimist juba uute sõpradega. 
Vahel valmistame õhtusöögi kodus, kuid sageli läheme ka restorani. African Cafe on üks väga tore ja lastesõbralik koht (lastesõbralik mitte selles mõttes, et restoran on täis ringi jooksvaid ja möllutavaid lapsi, vaid hoopis aafrikapärased pildid on ilusad ja värvilised). Seal kohtasime prantusmaalt mõneks ajaks Kapplinna kolinud perekonda. Seega, üks 4 aastane poiss Peyo õpetas Joonasele raketi joonistamist ja 1-5ni loendamist prantsuse keeles. Joonas jällegi näitas kuidas joonistada vaalaskala kirjutada oma nime.
Sometimes we cook at home, other times we eat out. African Cafe is a cozy and child-friendly place (not in the sense that they are allowed to run around or talk loudly, but its interior and environment awakes the child in everyone, even in adults). We met Peyo there, a 4 year old French boy who has moved to Cape Town for a while with his parents. He taught Joonas how to draw a roquette and Joonas gave him some hints to draw a whale.
Kuna peaaegu igal päeval sajab natuke vihma (selline ongi see varakevad Kapplinnas), siis on ka Joonase joonistusel seekord poriloigud ja üks vihmauss.PS. Need tähekesed otsaees antakse koolis nendele lastele, kes on olnud tublid. Täna sai Joonas lausa kaks tähte: koristamise ja võimlemise eest.
Last weeks, we get some small rain almost daily (that's how this early spring behaves here :p). For that reason, Joonas drawings contain some puddles and a lonely earthworm.
BTW. These stars on his brow are given in school for good children. He got two of them today. Congratulations!
Selline on lapse töö: süüa, mängida ja magada ning ikka suuremaks-tublimaks kasvada.That is the child's work: to eat, to play and to sleep. Just to become a taller, happier and wiser child. As much as we enjoy the time when he is awake, we do enjoy these silent and peaceful evening hours when he sleeps :)
Cape Point with Bart and Mario
Bart, the nephew of Nick's mother, came here to sort out the IT systems of the container terminal. He did not spend so much time outside the harbour, but we were more than happy to take him and his colleague Mario on a day trip around the Cape Peninsula. Along the way to Cape Point we spotted whales, penguins, baboons and ostriches, while the seafood platter we had for lunch contained absolutely delicious lobsters, oysters, mussels and linefish. It is always nice to get guests from Belgium, especially if they bring chocolate and magazines. The next ones to make the big trip are invited to take Orval and Kriek as well!
Friday, 17 August 2007
Playing Joonas
Joonas really enjoys the small parks close to our flat. Here he is the captain of a late afternoon tree flight to Tallinn to visit Marki and Joanna.
Wednesday, 15 August 2007
Day 0: Roadhouse Blues
"Keep your eyes on the road. Your hands upon the wheel" (The Doors, 1970)
Verlengd weekend in Kaapstad. Hier geen moederdag, wel vrouwendag. Het ideale moment, zo leek ons, om er nog eens vier dagen tussen uit te knijpen. Een echt plan hadden we niet. We zouden wel zien waar we uitkwamen. Bij de grens met Namibië, zo bleek tweeduizend kilometer later!
Verlengd weekend in Kaapstad. Hier geen moederdag, wel vrouwendag. Het ideale moment, zo leek ons, om er nog eens vier dagen tussen uit te knijpen. Een echt plan hadden we niet. We zouden wel zien waar we uitkwamen. Bij de grens met Namibië, zo bleek tweeduizend kilometer later!Day 1: Lambert's Bay
...üle kivide ja mätaste, vesi vaikselt pehmelt voolab...iga vesi jõuab ükskord jõkke, ta selleks ületab kõik tõkked...Ja vahel, mitte nii harva siin, tuleb ka see jõgi siis kuidagi ületada.
Oude wijven heeft het hier geregend. Dagen aan een stuk. Koud dat het was. Geen Belgische temperaturen uiteraard, maar met één elektrisch chauffageke kan je geen appartement warm stoken. De lokale Frank Debooschere beloofde beter weer in het noorden. Daar moesten we dan ook zijn.
Oude wijven heeft het hier geregend. Dagen aan een stuk. Koud dat het was. Geen Belgische temperaturen uiteraard, maar met één elektrisch chauffageke kan je geen appartement warm stoken. De lokale Frank Debooschere beloofde beter weer in het noorden. Daar moesten we dan ook zijn.
Onderweg stelden we onze Toyota Corolla zwaar op de proef. De regen had de gravelwegen herschapen in een aaneenschakeling van plassen. Hoe diep die waren was niet altijd te raden. Triin stuurde me dan ook geregeld op mijn sandalen wadend door het water met peilstokken van benen.
Na een picnic bij de rivier trokken we naar de kust. Slapen deden we in Lambertsbaai. Echt een goed idee bleek dat niet. Ondanks de overheerlijke zeevruchtenschotel in het Kreefhuis, zit vooral de doordringende stank van de visfabriek in ons geheugen gegrift.
Day 2: Rock Art
Mida veel ühe ootamatult vihmaseks läinud puhkusega mere ääres paremat teha kui üle mägede iidsetele Busmanide jahimaadele sõita? Saab oja ääres jalutada, liival laiselda või siis kaljudelt joonistusi otsida. Kogu päeva jooksul kohtasime jälle ainult 3 inimest ja kahte autot :)
Het weer aan de kust zat uiteindelijk toch niet echt mee. De tweede dag besloten we dan ook om Lambertsbaai te laten voor wat het was, een stankhol, en de Cederbergen in te trekken. We deden er een lange wandeling langs een resem rotsschilderingen van de San, de oorspronkelijke bewoners van dit stukje Zuid-Afrika.
Nadien wisten we niet goed wat gedaan. Zouden we meer naar het noorden trekken, of in de Cederbergen blijven hangen? Het weer gaf uiteindelijk de doorslag. Nog meer regen werd voorspeld voor de Westkaap. In de Noordkaap daarentegen zou de zon schijnen. Wij dus naar de Noordkaap. (Zou een heel klein beetje oorlog soms niet beter kunnen zijn?)
Het weer aan de kust zat uiteindelijk toch niet echt mee. De tweede dag besloten we dan ook om Lambertsbaai te laten voor wat het was, een stankhol, en de Cederbergen in te trekken. We deden er een lange wandeling langs een resem rotsschilderingen van de San, de oorspronkelijke bewoners van dit stukje Zuid-Afrika.
Nadien wisten we niet goed wat gedaan. Zouden we meer naar het noorden trekken, of in de Cederbergen blijven hangen? Het weer gaf uiteindelijk de doorslag. Nog meer regen werd voorspeld voor de Westkaap. In de Noordkaap daarentegen zou de zon schijnen. Wij dus naar de Noordkaap. (Zou een heel klein beetje oorlog soms niet beter kunnen zijn?)
Day 3: The Far North
Mida põhja poole liikuda, seda palavamaks, kuivemaks ning kollasemaks kõik muutub. Kuigi sõitsime suurt koske ja kanjonit vaatama, jättis kõige tugevama mulje õhtune sõit läbi tühja maa, kummituslikus vaikuses, lummav linnutee üleval säramas. Sama kui Vilniusest Tallinna sõites korraks ühte tuld kusagil Riia kandis näha ja kusagil Pärnu lähistel tuleks üks auto vastu.
Na een lange avondrit, sliepen we in een eenvoudig hostelletje nabij Ausgrabies Nationaal Park. Daar bezochten we 's morgens vroeg de waterval die het park haar naam gegeven heeft. De statistieken van dit waterwonder op de Oranjerivier bulkten van de uitroeptekens. Zoveel kubieke meters per seconde! Zesenvijftig meter hoog! De zesde grootste waterval ter wereld! Het leek wel een excursie naar de haven van Antwerpen. Omdat er stroomopwaarts weinig regen was gevallen, viel het uiteindelijke zicht eerlijk gezegd een beetje tegen.
Pella Kirik. Siin ei ole kirikutega nii nagu Eestis, et astu aga sisse millal mööda juhtud minema. Need on tavaliselt lukus ja valvatud nagu kuningalossid. See kirik oli üllatuslikult avatud, mitte ainult selles mõttes, et uks ei olnud lukus, vaid ka nunnad, kes elasid kiriku kõrval väikeses kloostris olid lahked ja sõbralikud. Sealt saime maitsvaid kaeraküpsiseid, roiboosi teed ning palju huvitavaid lugusid.
De omgeving was echter ronduit impressionant. Een maanlandschap met hier en daar een bizarre boom of een dor bosje gras. Dat mensen daar uit eigen wil wilden wonen, vonden we op zijn zachtst gezegd verbazingwekkend. Toch stichtten Franse missionarissen begin negentiende eeuw een dorp in deze woestenij. Pella noemden ze het. De vrucht van hun noeste arbeid staat nog steeds te blinken onder de stalen hemel: een groot uitgevallen kerk. Zelf spraken ze van een kathedraal. Toen we de nonnen ernaast vroegen waar we iets konden drinken, moesten ze het antwoord schuldig blijven. "Ons het nie n kroeg nie. Maar kom asseblief saam, ons maak n koppie rooibos tee." Zo'n aanbod konden we uiteraard niet afslaan.
Lõuna-Aafrika on kahepalgeline, (vähemalt kahe, kui mitte enama). Kogu selle ilu kõrval on vaesus ja aids. Surnuaiad ei ole pelgalt puruvanadele, pigem on täis noori inimesi. Mõne suure uhke risti ja kabeli kõrval on väga sageli kõigest lihtsale puutükile kraabitud eesnime ja kuupäevaga hauaplaadid.
De ontnuchtering volgde al snel op het kerkhof. 1983, 1978, 1968, 1995, 2007. De geboortejaren op de recente kruisen verraadden hoe hard het leven in een plaats als Pella echt is. Meer dan 25 procent van de Zuid-Afrikanen haalt de veertig jaar niet, 6 procent van de zuigelingen sterft in het eerste levensjaar. Ongeneeslijke ziektes als AIDS woekeren uiteraard wild om zich heen, maar even goed bezwijken er jaarlijks 43 000 kinderen aan diarree. Op een kerkhof wordt zoiets wel heel tastbaar.
Na een lange avondrit, sliepen we in een eenvoudig hostelletje nabij Ausgrabies Nationaal Park. Daar bezochten we 's morgens vroeg de waterval die het park haar naam gegeven heeft. De statistieken van dit waterwonder op de Oranjerivier bulkten van de uitroeptekens. Zoveel kubieke meters per seconde! Zesenvijftig meter hoog! De zesde grootste waterval ter wereld! Het leek wel een excursie naar de haven van Antwerpen. Omdat er stroomopwaarts weinig regen was gevallen, viel het uiteindelijke zicht eerlijk gezegd een beetje tegen.
Pella Kirik. Siin ei ole kirikutega nii nagu Eestis, et astu aga sisse millal mööda juhtud minema. Need on tavaliselt lukus ja valvatud nagu kuningalossid. See kirik oli üllatuslikult avatud, mitte ainult selles mõttes, et uks ei olnud lukus, vaid ka nunnad, kes elasid kiriku kõrval väikeses kloostris olid lahked ja sõbralikud. Sealt saime maitsvaid kaeraküpsiseid, roiboosi teed ning palju huvitavaid lugusid.De omgeving was echter ronduit impressionant. Een maanlandschap met hier en daar een bizarre boom of een dor bosje gras. Dat mensen daar uit eigen wil wilden wonen, vonden we op zijn zachtst gezegd verbazingwekkend. Toch stichtten Franse missionarissen begin negentiende eeuw een dorp in deze woestenij. Pella noemden ze het. De vrucht van hun noeste arbeid staat nog steeds te blinken onder de stalen hemel: een groot uitgevallen kerk. Zelf spraken ze van een kathedraal. Toen we de nonnen ernaast vroegen waar we iets konden drinken, moesten ze het antwoord schuldig blijven. "Ons het nie n kroeg nie. Maar kom asseblief saam, ons maak n koppie rooibos tee." Zo'n aanbod konden we uiteraard niet afslaan.
Lõuna-Aafrika on kahepalgeline, (vähemalt kahe, kui mitte enama). Kogu selle ilu kõrval on vaesus ja aids. Surnuaiad ei ole pelgalt puruvanadele, pigem on täis noori inimesi. Mõne suure uhke risti ja kabeli kõrval on väga sageli kõigest lihtsale puutükile kraabitud eesnime ja kuupäevaga hauaplaadid.De ontnuchtering volgde al snel op het kerkhof. 1983, 1978, 1968, 1995, 2007. De geboortejaren op de recente kruisen verraadden hoe hard het leven in een plaats als Pella echt is. Meer dan 25 procent van de Zuid-Afrikanen haalt de veertig jaar niet, 6 procent van de zuigelingen sterft in het eerste levensjaar. Ongeneeslijke ziektes als AIDS woekeren uiteraard wild om zich heen, maar even goed bezwijken er jaarlijks 43 000 kinderen aan diarree. Op een kerkhof wordt zoiets wel heel tastbaar.
Day 4: Namaqualand
Kõige kaunimad lilled kuuluvad kevadele, päikesele ja mesimummidele.
In de lente verandert Namaqualand van een monotoon geel en beige naar een spektakel van kleurrijke wilde bloemen. Klodders oranje, geel, paars, roos en wit zijn kwistig in het landschap gemikt.
Pärast jalutuskäiku lilleaasadel on pannkoogid, moos ja Coetzee romaan justnimelt see, mida vaja. Ainult Joonas ei olnud veel väsinud ja tahtis edasi toimetada.
In de lente verandert Namaqualand van een monotoon geel en beige naar een spektakel van kleurrijke wilde bloemen. Klodders oranje, geel, paars, roos en wit zijn kwistig in het landschap gemikt.
Pärast jalutuskäiku lilleaasadel on pannkoogid, moos ja Coetzee romaan justnimelt see, mida vaja. Ainult Joonas ei olnud veel väsinud ja tahtis edasi toimetada.
Wednesday, 8 August 2007
Saigon in Cape Town
Het kan echt deugd doen om met vrienden in het buitenland te babbelen alsof je nog steeds boven elkaar woont. Om dat te vieren, aten we woensdagavond in restaurant Saigon.
Joonas' drawings
De tekeningen die Joonas op school maakt, hebben een Afrikaans tintje.
Joonase joonistused koolist. Siin on üks aafrikale tüüpiline lind, flamingo - kolme päris sulega. Ja üks haikala ja üks kilpkonn.
Kui Eesti või Belgia koolis alustatakse maailma kirjeldamist euroopast, siis siin on kõige keskel see suur mander. Üldse mitte igav kollane kõrb, hoopis ilus roheline. Selle sinise täpi lisas Joonas hiljem - sealt peaks saama kõige kiirema lennukiga Eestisse (tema arusaamise järgi) :)
Joonase joonistused koolist. Siin on üks aafrikale tüüpiline lind, flamingo - kolme päris sulega. Ja üks haikala ja üks kilpkonn.
Kui Eesti või Belgia koolis alustatakse maailma kirjeldamist euroopast, siis siin on kõige keskel see suur mander. Üldse mitte igav kollane kõrb, hoopis ilus roheline. Selle sinise täpi lisas Joonas hiljem - sealt peaks saama kõige kiirema lennukiga Eestisse (tema arusaamise järgi) :)
Sunday, 5 August 2007
Lion's Head
Lion's Head is the smaller brother of Table Mountain. It is the value for energy walk in Cape Town. The climb as such is not too strenuous, and the views are simply mindblowing. After some cold and rainy days, all three of us really enjoyed the first spring sun.
Nick and Triin are Trying to hide Table Mountain. Picture by Joonas Tamm.
Indeed, the views are simply mindblowing.
We really like the pink cap. It provokes gleeful memories of our last year's hitchhiking trip in Poland.
And once again. Why is this called Lion's head?
Nick and Triin are Trying to hide Table Mountain. Picture by Joonas Tamm.
Indeed, the views are simply mindblowing.
We really like the pink cap. It provokes gleeful memories of our last year's hitchhiking trip in Poland. And once again. Why is this called Lion's head?Saturday Evening in Kalk Bay
Kas kuskil on haid või vaalaskala näha? Merd ja vahutavaid laineid oli näha, kalalaevu ja väikeseid paate samuti.
Any better way to spend a lazy Saturday afternoon than on Kalk Bay beach? We didn't think so!
Any better way to spend a lazy Saturday afternoon than on Kalk Bay beach? We didn't think so!
Pärast soolast kala on viimnegi tilk vett kadunud kui imeväel. Nüüd on see testitud viimseni - ka kõige hinnatumas ja uhkemas kalarestoranis kogu rannikul ei ole vanaisa-vanaema püütud-suitsustatud lestale väärikat vastast...
And afterwards, we headed to a nice restaurant in Kalk Bay's harbour, where we were getting spoiled with fish and sea food. Alles op!
Ethan's Birthday Party
Joonas got an invitation for his very first South African birthday party this weekend. His class mate Ethan got 5. This was big fun. The children enjoyed the jumping castle and the bubble blowing machine. While they were eating pizza and cake, the parents indulged in milk tart, quiche and rooibos tea.
We were very pleased to see that Joonas felt very comfortable among his class mates and all the other children. Despite the language barrier, he just seemed to be one of them. The teachers in the school are saying more or less the same. Joonas' Afrikaans is getting better every day. He picks up some English as well, as a lot of the children in the school have it as their first language. It is difficult for him to avoid mixing all these languages. Let's go, die school is baie leuk! 
Every day, we are reminded of the fact that we are lucky enough to join the happy few in a country that is riddled with unemployment, AIDS and poverty. Towards the end of the party, this became all too obvious. A homeless guy was watching the playing children and their chatting parents. The only thing that seperated the two worlds was an electrified fence. A fortified and fun-packed jumping castle as a metaphor for the lifes of South Africa's rich and famous?
We were very pleased to see that Joonas felt very comfortable among his class mates and all the other children. Despite the language barrier, he just seemed to be one of them. The teachers in the school are saying more or less the same. Joonas' Afrikaans is getting better every day. He picks up some English as well, as a lot of the children in the school have it as their first language. It is difficult for him to avoid mixing all these languages. Let's go, die school is baie leuk! 
Every day, we are reminded of the fact that we are lucky enough to join the happy few in a country that is riddled with unemployment, AIDS and poverty. Towards the end of the party, this became all too obvious. A homeless guy was watching the playing children and their chatting parents. The only thing that seperated the two worlds was an electrified fence. A fortified and fun-packed jumping castle as a metaphor for the lifes of South Africa's rich and famous?
Subscribe to:
Comments (Atom)
