The dam on the Orange RiverDe grens kwam aan als een slag in het gezicht. 's Morgens cruiseden we nog door de leegte van de Vrijstaat, met boerderijen van duizenden hectares. 's Namiddags reden we door de dichtbevolkte, overbegraasde en wegeroderende laaglanden van Lesotho. Terwijl de wegen in Zuid-Afrika allemaal van topkwaliteit waren, moesten we in Lesotho laveren tussen de putten in het asfalt en het overstekend vee.
De taferelen die zich langs de weg afspeelden waren die van het 'echte' Afrika. Huizen hadden plaats gemaakt voor hutten, waterleidingen voor emmers op hoofden. Overal waar we stopten, stormden kinderen de baan op. "Give me sweety! Give me sweety!" klonk hun smeekbede. Dat dit 'echte' Afrika waarnaar zoveel toeristen op zoek zijn vergeven is van de miserie, wordt vaak vergeten. 
's Avonds kregen wij trouwens ook onze portie miserie te verwerken. Een portie "first world misery" weliswaar. Het gevecht tussen de banden van onze Corolla en de puntige keien onderweg was beslecht in het voordeel van de laatste. Triin pakte alle stoere mannen ter plaatse in door dat probleem even snel de wereld uit de helpen.
De volgende dag trokken we met paarden dieper de bergen in. Paardrijden bleek veel simpeler dan verwacht. Een fiks "HEIT" zet het dier in beweging en met de teugels kon je sturen. Binnen de kortste keren had zelfs Joonas het onder de knie.
Een paard bleek de ideale manier om het platteland van Lesotho te verkennen. Zonder moe te worden, brachten ze ons van het ene Basotho dorp naar het andere. Wapperde er ergens een witte vlag , dan wisten we dat er bier gebrouwen was. Was het een groene of een rode, dan werden er groentes of vlees verkocht. 
De vriendelijkheid van de mensen onderweg was legendarisch. Overal werden we met open armen ontvangen. Iedereen die ons pas kruiste, groette ons uitgebreid. Spijtig dat ons Sesotho beperkt was tot een voorzichtig dumela dumela.
Semonkong Falls
No comments:
Post a Comment