Day 5 & 6: Bulungula

Grote delen van de Oostkaap waren in de apartheidsjaren voorbehouden voor Xhosas, één van de etnische groepen in Zuid-Afrika. Voor de blanke regering waren de Transkei en de Ciskei 'thuislanden' of 'bantustans'. Naar deze semi-onafhankelijke staten werd de zwarte bevolking gedreven. De rest van het land was in handen van de blanke minderheid. Als een Xhosa in Kaapstad wilde wonen, had hij een vergunning nodig. Mannen met een job konden dit na veel gebakkelei krijgen. Vrouwen hadden eigenlijk geen schijn van kans.
Public transport in the Eastern Cape
Door dit soort van wanpraktijken geraakten grote stukken platteland in de thuislanden overbevolkt. Mensen werden gedwongen om te blijven wonen waar ze woonden, zelfs al waren daar absoluut geen jobs of land beschikbaar. De regeringen van de thuislanden hadden natuurlijk ook amper geld om iets aan die situatie te veranderen. Vijftien jaar na de opheffing van apartheid is het verschil tussen de Oostkaap en de Westkaap dan ook nog steeds immens. Hitchhikers in our car
Zelf was ik tot nog toe enkel nog maar door de regio gereden. Op weg van Durban naar Kaapstad had ik de traditionele hutjes langs de kant van de weg gezien. Gestopt was ik nog nooit. Dat hier iets te beleven viel, had ik eerlijk gezegd niet gedacht. Veel toeristische gidsen gaan ook voorbij aan het gebied. De meeste toers door Zuid-Afrika brengen je van Durban zelfs rechtstreeks naar de Tuinroute. Een grote misvatting, zo bleek.

Classical Wild Coast scenery: rolling hills with huts

Op http://www.bulungula.com/ hadden ze ons er al voor gewaarschuwd. Het is niet evident om aan de lodge te geraken. En gelijk hadden ze. Het eerste stuk vanuit Umtata was nog asfalt, weliswaar met veel putten en vee op de baan. Daarna ging het aan vijftien kilometer per uur over een gravelweg die naam niet waard. Het laatste stuk moest zelfs per vier maal vier gebeuren. Er restte enkel nog een karrenspoor.

Bulungula Lodge

Op de website stond echter niet alleen te lezen dat de plek moeilijk te bereiken was, maar ook dat het het paradijs was. En opnieuw, echt waar, gelijk hadden ze. Want naast een verlaten strand aan de Indische Oceaan, bij de monding van een rivier, in het midden van een Xhosa dorp, stonden een tiental traditionele hutten op ons te wachten. Een meer magische plek kon ik mij onmogelijk inbeelden.

Bijna de helft van de bezoekers blijft hier langer dan ze vooraf gedacht hadden, en na ons tweedaags verblijf kan ik ze geen ongelijk geven. Het strand nodigt uit om uren rond te wandelen. Kayaks liggen klaar om de rivier op te peddelen. Uiteraard kan je even goed gewoon met een goed boek de duinen in.

Joonas and his new friends

De lodge is voor bijna de helft in handen van de lokale gemeenschap. Zij hebben er dan ook absoluut geen problemen mee dat je rondwandelt en foto's neemt. Integendeel, zij moedigen het actief aan om rond te kijken en vragen te stellen. Ze nemen je zelfs mee op een toer door het dorp, langs de kraal waar de dieren worden verzameld, de traditionele heler en de shebeen. Net zoals in Lesotho hangt er een witte vlag buiten om aan te geven dat er bier gemaakt is.

Traditional healer outside the shebeen

Voor ons alle drie was Bulungula een bijzonder inspirerende ervaring. Persoonlijk was ik er echt van aangedaan dat dit stuk Zuid-Afrika tot nog toe grotendeels aan mij was voorbijgegaan. In Kaapstad is het zo gemakkelijk om een aangenaam leven te leiden, zonder elke dag te moeten denken aan de duizenden straatarme zwarte goudzoekers in shacks aan de rand van de stad. Zij komen grotendeels uit dit deel van de Oostkaap. Voor Triin was het ook bijzonder fijn om een landgenote tegen te komen en nog eens door te kunnen babbelen in het Ests. En Joonas, die vond het fantastisch dat alle kinderen in het dorp na twee dagen zijn vrienden waren.