Toen we Lesotho binnenreden, had de Zuid-Afrikaanse douanier bijzonder slecht nieuws voor ons."Je weet toch dat je visum morgen vervalt? Zuid-Afrika zal je dus niet meer binnen geraken!". Ik probeerde hem ervan te overtuigen dat mijn visum inderdaad zou vervallen, maar dat dat nog niet betekende dat mijn tijdelijke verblijfsvergunning niet meer geldig was. "Nee, nee. Je visum vervalt. Echt waar. Bij de ambassade in Maseru ga je een nieuw visum moeten aanvragen. Dat gaat je een paar dagen kosten".
The catholic cathedral of Maseru
Het vooruitzicht een week in Maseru te vertoeven fleurde ons niet echt op. De stad barst van het leven. Dat is waar. Maar ze is nog geen voorschoot groot en de Nederlandse ambassade is gehuisvest in het beste restaurant van de stad. Op culinaire hoogtepunten moesten we dus niet rekenen. Met knikkende knieën begaven we ons dan ook naar de Zuid-Afrikaanse ambassade, waar ze het slechte nieuws enkel konden bevestigen. "Ja, ja. Jullie visum vervalt. Hebben jullie vliegtuigtickets naar Europa? Ja? Kun je beginnen met die uit te printen?"
In zeven haasten trokken we naar het internetcafé om de hoek. Verrassend genoeg werd dat uitgebaat door Chinezen, net zoals de meeste supermarktjes, tot in de kleinste bergdorpen toe. De Basotho's lijken daar weinig of geen problemen mee te hebben. De Aziaten slagen er namelijk in om de goederen goedkoper aan de man te brengen. Hoe waren die gasten in Lesotho beland? Hoe hadden ze dat gat in de markt gevonden? En hoe waren ze in godsnaam aan een visum geraakt?
In de ambassade waren ze absoluut niet onder de indruk van onze papieren. "We zullen het aan de ereconsul voorleggen" beloofde de baliemedewerker. Die kwam tien lange minuten later naar ons. "Het is in orde. Je visum is inderdaad vervallen, maar je verblijfsvergunning is nog meer dan een maand geldig. Ik heb onze mannen aan de grens al tienduizend keer het verschil proberen uit te leggen. Ze blijken het niet te snappen". Dat dachten wij ook al.
A 3 euro fine for speeding
Toen we 's avonds opnieuw Zuid-Afrika binnen wilden, trok de grenswachter grote ogen. "Jullie visum is vervallen!". Met een brede geste toverden we de brief van de ereconsul op tafel die de betekenis van de zeven lijntjes op het visum volledig uit de doeken deed. Met een grote glimlach haalde de arme stakker zijn plakkers en stempels boven. Stante pede kregen we een verlenging van drie maanden op onze verblijfsvergunning cadeau. Hiervoor moesten we normaal drieduizend formulieren binnenbrengen bij het departement van binnenlandse zaken. Iedereen had ons gewaarschuwd dat dit lang zou duren. Mensen wachten soms meer dan een jaar op hun identiteitskaart. "Dat departement ligt helemaal op zijn gat" vertelden ze ons. We zouden het nog bijna gaan geloven ook.
No comments:
Post a Comment